23 november 2009 – (Onderstaand verhaal is een ervaring van enkele weken geleden)

Hier een berichtje vanaf de Roze Wolk, alwaar ik al enige tijd permanent verblijf. Want wat is ons mannetje toch lief, mooi, fantastisch, knap, fenomenaal en geweldig… Sinds enige weken weet Teun ons te betoveren met een heerlijke, gulle, tandeloze lach. Trots zien we hoe hij iedere dag weer een beetje groter wordt. Vol verwondering kan ik uren aan zijn wieg staan als hij zo heerlijk rustig ligt te slapen.

Ja, áls hij ligt te slapen. En daar zit hem nou net de crux. De nachten verlopen gelukkig prima. Nee, hij slaapt nog niet door. Maar dat verwachten we ook niet van een kereltje van 6,5 week. De laatste nachten maakt hij zijn mama nog maar 1 keer wakker tijdens de nachtelijke uren. En daarna leg ik hem weer terug in bed en meneer geeft geen kik. Wat een genot is dat… Overdag spelen zich echter hele andere taferelen af in Huize Weltevreden.

De ellende begon zo’n 2,5 week terug toen de boodschap ons bereikte dat het toch geenszins de bedoeling was dat Teun slapend te bed ging. Nee, hij moest er wakker in en dan zelfstandig de slaap vatten. Alleen dan zou ons kind een gezond slaap-, waakritme aanleren. Hij kon immers niet voor de rest van zijn leven van zijn moeders tiet het bed in rollen. Dit vonden pa en moe een plausibel verhaal, dus de daad werd prompt bij het woord gevoegd.

Gezien de titel van dit verhaal voelt u, beste lezer, vast al aan waarin dit resulteerde. Juist, Junior was het niet eens met deze theorie. Overdag was het sindsdien geregeld één groot tranendal. En dan waren het niet alleen Teuns tranen die vloeien. Want als Teun zijn gouden keeltje op zet dan krimpt mijn moederhart ineen.

Papa heeft hier aanzienlijk minder moeite mee. “Het is als volgt, een baby poept, slaapt en huilt. Dus huilen hoort erbij.” Dat ben ik met hem eens, maar in mijn optiek zijn ook huilen en troosten onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Dit verschil in visie leidde tot enig conflict op nummer 93. Aangewakkerd door de hartverscheurende uithalen van onze spruit joegen mama’s hormonen door het zo vermoeide lijf. Haar anders zo goed ontwikkelde gesprekstechnieken lieten haar in de steek en papa kreeg de wind van voren. En na zo’n felle uitval richting Gus volgden wederom tranen, maar nu vanuit schuldgevoel over de onredelijkheid van mijn woede. De gewoonlijk vrij stabiele Marieke Koudstaal ontpopt zich heden ten dage als emotionele jojo…

Wat te doen? Hulptroepen werden ingeschakeld. De experts van het consultatie bureau werden allereerst geraadpleegd. Van hen kregen we een korte, bondige en uiterst onvolledige en onbevredigende folder genaamd “Het slaap- en waakritme van uw baby”. De consultatie-arts schaarde zich volmondig achter Gus met haar advies onze arme schat te laten huilen tot hij zelf in slaap viel.

Ik heb het direct in praktijk gebracht, gesteund door de belofte dat het huilen snel in duur en heftigheid zou afnemen. Gelul! Onze Teun raakte weldra hees van het huilen. Zijn mooie blauwe kijkers werden al snel net zo dik en rood als de mijne. En slapen? Ho maar.

Rond deze tijd bereikten mij enige emails van een aantal Yoga-dames met daarin een lofzang op het boek “Regelmaat en inbakeren”  van Ria Blom. Een hele korte samenvatting: doe alles in een vaste volgorde, op een vaste plaats, baker je kind eventueel in, maar laat het vooral huilen. Alleen als het “jammerende” gehuil overgaat in het “compleet over de toeren” gekrijs dan mocht het kind een aai over de bol ontvangen. Mocht ook dit geen resultaat hebben dan kon het kind als uiterste redmiddel worden opgenomen uit bed, als troost een klein slokje aan de tiet krijgen om vervolgens opnieuw te beginnen door hem terug in bed te leggen.

Nou, opnieuw begon het zeker. Onze Teun huilde met toenemend enthousiasme op volle kracht voort. Rond deze tijd vond ook een soort van babyreünie plaats bij de eerste les babymassage (alle deelnemers waren kindertjes met moeders die ook aan de zwangerschapsyoga hadden deelgenomen) en ook de tipgevers waren ter plaatse. Het gesprek kwam dus al gauw uit bij de prangende vraag: “laten huilen of niet laten huilen?”

Toen ik deze dames onzeker vroeg hoe lang het bij hun kind had geduurd voordat het werkte en hoe lang zij hun kind dan hadden laten huilen, werd ik door andere moeders en de yogajuf vol afschuw aangekeken. “Laat jij je kind huilen???”

Mijn toch al wankele geloof in mevrouw Blom werd prompt met de grond gelijk gemaakt en mijn sluimerende schuldgevoelens laaiden direct in alle hevigheid op. Ik was een slechte moeder en mijn kind leed ongetwijfeld grote emotionele schade door mijn wangedrag dat aan mishandeling grensde. “Maar wat dan?” vroeg ik vertwijfeld. Nou, daar was men het unaniem over eens. Ik moest gewoon mijn gevoel volgen. Ach, natuurlijk! Mijn gevoel volgen! Wat mijn gevoel dan hoorde te zeggen, daarover verschilden de meningen. Daarover verschilde zelfs mijn eigen mening van moment tot moment. Slaapgebrek en hormonen maakten mij een speelbal van mijn gevoelens. Ik deed juist zo mijn best om naar mijn verstand te luisteren, maar dat kon ik vaak niet verstaan doordat mijn kind zo hard huilde.

Er moest een oplossing komen. Een noodgreep. Een interventie. Zodat ik daarna in alle rust kon luisteren naar wat mijn gevoel nou precies zei. En heel stiekem ben ik op zoek gegaan naar het verboden item hier in huis, dat zich op slinkse wijze toch een weg naar binnen had gevonden middels de Blije Doos. De speen. De speen die bij ons de deur niet in zou komen, belandde zo alsnog bij onze zoon in z’n bakkie. Daar lag mijn kind rustig te soppen op zijn speen ín zijn eigen bedje. Nou vraagt dat zuigen op zo’n speen een heel speciale techniek die onze Teun nog niet geheel meester is, waardoor we die er geregeld opnieuw in moeten ploppen. Maar die extra keertjes de trap op is mij het dubbel en dwars waard. Want de rust keerde weer, in onze Teun, in ons huis en in mijn hoofd.

Kon mama eindelijk eens goed luisteren naar haar gevoel. En dat zei dat het goed was…

Tags: baby, huilen, ria blom