9 oktober 2009 -
Met dit bericht wil ik u allen op de hoogte brengen van een heuglijk feit. Onze Teun is eindelijk door de medische keuring gekomen. (Teun is geboren met een onregelmatige hartslag van rond de 80, i.p.v. tussen de 120 en 150 (meer hierover in: hartslag.)

Hoewel wij al lang zagen dat het prima ging met kleine man De Man, was het wachten op een sign of approval van de heren doktoren. Vol vertrouwen togen wij donderdag dus richting WKZ.

Ons kleine kereltje liet zich gewillig ontkleden en beplakken met snoeren voor het zoveelste hartfilmpje. Koude klodders gel werden op zijn blote borstje uitgesmeerd om een echoscopische weergave te maken van kamers, boezems, aderen, the works. Er werd geluisterd en gevoeld. Toen begon het grote wachten.

Zoals zo vaak met wachten, dat kan lang duren. Ook andere mensen waren wachtende. Moeders, vaders, kinderen, gezinnen. Ieder met een eigen verhaal en achtergrond. En zoals wij daar zaten met een blakende baby en een rotsvast vertrouwen in een goede afloop, zo zaten daar ook ouders met een heel andere geschiedenis. Moeders met rode, betraande ogen. Vaders met bleke gezichten waarvan de adamsappel het grote verdriet verried dat werd weggeslikt. Kinderen met kale koppies en mondkapjes. Broertjes en zusjes die zachtjes moesten spelen totdat ze eindelijk weer gewoon naar huis mochten.

En met de tijd die verstreek nam de onrust in onze harten toe. Het grenzeloos geloof in de gezondheid van onze Teun begon door deze beelden te wankelen. Het ís niet vanzelfsprekend. Niet ieder verhaal loopt goed af.

Ach, de ontknoping van dít verhaal is al aan de start weggegeven, de uitslag was goed. De eindconclusie is dat het ging om een “onrijpheid van het geleidingssysteem van het hart”. Het mocht even duren, maar die rijping is nu ook bij onze zoon geschied. Teun is rijp en klaar voor de wereld! (En wat zijn we stiekem opgelucht…)

8 september 2009 – Even een update voor al die mensen die meeleven in deze toch best spannende tijd… (jullie zijn allemaal lieverds!)

Helaas bleek de hartslag vandaag wederom nogal onregelmatig bij de verloskundige (die constateerde dit bedoel ik. de hartslag van de verloskundige zelf zal me eerlijk gezegd een worst zijn…). Dus zaten Gus en ik vanmiddag weer in het ziekenhuis. En net als vorige keer leek er op de echo niets aan de hand. Vandaar dat we hebben gevraagd of de gynaecoloog niet toch nog eens een CTG (hartfilmpje) wilde maken. Gelukkig vond deze dat prima, al leek hij het niet echt noodzakelijk te vinden.

Dit CTG liet nog geen 5 minuten later een heel ander, nogal grillig, beeld zien. Waar dit door komt is onduidelijk. Het hartje is in aanleg helemaal tip top ontwikkeld, ons kind is levendig en beweeglijk en heeft nergens rare constructiefoutjes of vochtophopingen. De verwachting is dat dit na de bevalling vanzelf overgaat. Dus lieve lezers, u kunt rustig slapen vannacht, er is geen reden tot zorg!

Wat dit wel betekent is dat we nu een indicatie hebben om in het ziekenhuis te bevallen. De verloskundige gebruikt de hartslag van het kind namelijk als een soort compas waarop ze haar koers bepaald. Als de hartslag van een kindje onregelmatig is dan wordt dit voor haar veel lastiger, dus vandaar dat ze ons overdraag aan de experts met hun state-of-the-art apparatuur (and the machine that says “ping”). Daarnaast zorgen ze er dan voor dat de kinderarts paraat is om onze boreling te inspecteren.

Tot die tijd blijven we ook onder controle van het ziekenhuis, dus morgen mogen we weer komen voor zo’n razend spannende film (CTG). En voor degene die zich nu bekommeren om mijn geestestoestand: ook wat dat betreft kan ik u gerust stellen. Natuurlijk had ik veel liever dat mijn lieve kleine Fritsje zijn hartje lekker helemaal gewoon liet kloppen. Maar ik was niet verbaasd toen het vanmorgen onregelmatig was. Ik vond het vorige week al frappant dat alles ineens koek en ei werd verklaard. Nu is het opnieuw geconstateerd en staat we onder toezicht van de deskundigen. En daar lever ik me vol vertrouwen aan over. En vol vertrouwen zie ik uit naar de bevalling en de eerste ontmoeting met ons fantastische, prachtige, fenomenale miniatuurtje.