18 juni 2010 – Oh guttegutteguttegut… Ik ben een vleesgeworden cliché…

Even ter illustratie:

Voor Teun: Marieke is een ‘jonge’ meid. Ze sport. Heeft een spetterend (seks)leven. Gaat los op hippe feesten. Ziet er goed uit (al zegt ze het zelf): make-upje, trendy klofje aan het strakke lijf, weelderige blonde lokken. Echt zo’n type van “Je bent jong en je wilt wat”.

(toegegeven: met het verstrijken der tijd heb ik wellicht de neiging mijn herinneringen wat te idealiseren…)

Na Teun: Mama is moe en hangt liever lui op de bank dan op de pijnbank in de sportschool. Mama weet nauwelijks nog wat een seksleven is. En wanneer mama dan voor het eerst eens oppas heeft ingeschakeld voor een bescheiden feestje in de Amersfoortse binnenstad, dan vraagt ze om 22.00 bijna huilend aan papa of ze nu eindelijk naar huis mag. Daarnaast valt haar kledingstijl niet langer te typeren als modieus, maar eerder als praktisch en makkelijk wasbaar. Make-up is op z’n best een snel vleugje mascara. En de hormonen hebben haar lange manen flink parten gespeeld. Als dan ook zoonlief het met z’n kleine klauwtjes op haar haren voorzien heeft, dan snap je wat een zielig plaatje dit alles oplevert. En als klap op de vuurpeil noemt ze zichzelf “mama”!

Natuurlijk had ik me tevoren stellig voorgenomen dat ik nooit zo’n moeke zou worden. Toen bovenstaande tot me doordrong kwam dit dan ook hard aan. Dit kon niet de bedoeling zijn! Hier moest ferm ingegrepen worden. Het werd hoog tijd dat mama zich weer even als Marieke ging gedragen. Om te beginnen zou ik weer wat werk van mijn uiterlijk gaan maken. En wat deed ik daarom???

Zonder het me te realiseren heb ik ook het laatste ontbrekende cliché aan het lijstje toegevoegd. Ik ging naar de kapper! Mijn wilde haren zijn nu ook letterlijk verleden tijd. Maar ach, het is wel praktisch…

9 januari 2010 – Zo, mijn eerste werkweek zit erop. Of beter, mijn eerste anderhalve werkdag.

Voorafgaand aan afgelopen 6 januari werd ik nachtelijk geteisterd door de meest dramatische en symbolische angstdromen over geamputeerde ledematen en enge beesten in een boze wereld. Ik wilde niet, ik wilde niet, ik wilde niet! Begrijp me niet verkeerd, ik wilde wél werken. Sterker nog; door een enkele losse opdracht in de afgelopen weken had ik de smaak weer goed te pakken. Daarnaast is het een genot mijn nieuwe speledingetjes (camera en pracht-lens) in praktijk te nemen. Ik wilde heel graag weer fotograferen!

Wat mij echter deed sidderen van angst was het naderende, weliswaar tijdelijke, afscheid dat ik daartoe moest nemen van mijn Teun. Mijn kleine mannetje en ik zouden voor het eerst in zijn korte leventje van elkaar gescheiden worden. Dat simpele feit deed mijn cortisol zo stijgen dat het de endorfines in mijn lichaam kon overrulen. En dat wil wat zeggen. Lange tijd heb ik de gedachte aan dit afscheid van me af kunnen schuiven. Kop in het zand, ik ben een struisvogel… Maar met het wisselen van jaar was er geen ontkomen meer aan. Er ging geen dag voorbij dat ik niet liep te grienen.

Nou maak ik door de bank genomen van mijn hart geen moordkuil, dus ook deze zorgen deelde ik met eenieder die het horen wilde of die simpelweg informeerde hoe het ging. De reacties kwamen vooral van doorgewinterde moeders en een enkele vader en ze liepen uiteen van begripvol tot laconiek. Maar de strekking was in de regel als volgt: “Even doorbijten. Het went.” Sterker nog, ik zou het gaan waarderen om even tijd voor mezelf te hebben, om te doen wat ik leuk vind.

Nou, daar kon ik me niets bij voorstellen. Ik vind Teun leuk! Ik wil leuke dingen met hém doen! Ik heb nog even getracht het plan te pitchen Teun gewoon thuis te houden. Met Teun in de draagzak of box erbij kon mama ook best foto’s maken, vond ik. Daar dacht papa helaas iets anders over. Hij kent me te goed…

Inmiddels is 6 januari, de verwachte doomsday, gekomen en verstreken. Teun is bij de oppasmadam, Jessica, geweest. Het ging er goed. Hij sliep er bedroevend weinig, maar leek er zich wel prettig te voelen. Ook met zijn moeder is het goed gegaan. Op het moment dat de eerste klant, met drie fantastische ventjes (zie foto), over de drempel was, was ik weer in mijn element. Ik heb ervan genoten.

Maar zodra zij hun biezen pakten, deed ik hetzelfde om mij zo snel mogelijk te herenigen met mijn verloren zoon. Op een drafje legde ik de wandeling van drie kwartier af. Ik was er na vijfendertig minuten. Met eigen ogen kon ik aanschouwen dat mijn kereltje nog in goede gezondheid verkeerde en ontspannen op zijn duimpje lag te zuigen in de box. Ik voelde ook de spanning van mij afvallen. De eerste dag (ruim drie uur) zat erop en we leefden nog. Allebei.

Moraal van het verhaal? Ach, weldra zal ook ik een jonge moeder bemoedigend toespreken dat het moeilijk is, maar dat het went. Want net als met zoveel clichés, is deze zo waar als een koe. Toch blijft er steeds een stukje twijfel: doe ik hier wel goed aan?  Als het zo verkeerd voelt voor zoveel moeders, is het dan misschien niet ook verkeerd? Nog zo’n cliché immers luidt: een moedergevoel is altijd juist.

Geen populaire gedachte. Ik verwacht dat alle werkende moeders mij hierin luid zullen tegenspreken. Als we zouden toegeven dat het misschien inderdaad niet zo ideaal is allemaal, dan kunnen we onszelf en ons moeder-geweten niet meer sussen.

8 september 2009 – Even een update voor al die mensen die meeleven in deze toch best spannende tijd… (jullie zijn allemaal lieverds!)

Helaas bleek de hartslag vandaag wederom nogal onregelmatig bij de verloskundige (die constateerde dit bedoel ik. de hartslag van de verloskundige zelf zal me eerlijk gezegd een worst zijn…). Dus zaten Gus en ik vanmiddag weer in het ziekenhuis. En net als vorige keer leek er op de echo niets aan de hand. Vandaar dat we hebben gevraagd of de gynaecoloog niet toch nog eens een CTG (hartfilmpje) wilde maken. Gelukkig vond deze dat prima, al leek hij het niet echt noodzakelijk te vinden.

Dit CTG liet nog geen 5 minuten later een heel ander, nogal grillig, beeld zien. Waar dit door komt is onduidelijk. Het hartje is in aanleg helemaal tip top ontwikkeld, ons kind is levendig en beweeglijk en heeft nergens rare constructiefoutjes of vochtophopingen. De verwachting is dat dit na de bevalling vanzelf overgaat. Dus lieve lezers, u kunt rustig slapen vannacht, er is geen reden tot zorg!

Wat dit wel betekent is dat we nu een indicatie hebben om in het ziekenhuis te bevallen. De verloskundige gebruikt de hartslag van het kind namelijk als een soort compas waarop ze haar koers bepaald. Als de hartslag van een kindje onregelmatig is dan wordt dit voor haar veel lastiger, dus vandaar dat ze ons overdraag aan de experts met hun state-of-the-art apparatuur (and the machine that says “ping”). Daarnaast zorgen ze er dan voor dat de kinderarts paraat is om onze boreling te inspecteren.

Tot die tijd blijven we ook onder controle van het ziekenhuis, dus morgen mogen we weer komen voor zo’n razend spannende film (CTG). En voor degene die zich nu bekommeren om mijn geestestoestand: ook wat dat betreft kan ik u gerust stellen. Natuurlijk had ik veel liever dat mijn lieve kleine Fritsje zijn hartje lekker helemaal gewoon liet kloppen. Maar ik was niet verbaasd toen het vanmorgen onregelmatig was. Ik vond het vorige week al frappant dat alles ineens koek en ei werd verklaard. Nu is het opnieuw geconstateerd en staat we onder toezicht van de deskundigen. En daar lever ik me vol vertrouwen aan over. En vol vertrouwen zie ik uit naar de bevalling en de eerste ontmoeting met ons fantastische, prachtige, fenomenale miniatuurtje.

2 september 2009

Wie heeft bedacht dat je pas moeder bent vanaf het moment van de geboorte heeft zich vergist. Vanaf het moment dat ik wist dat ik zwanger was, voelde ik me verantwoordelijk voor de ontwikkeling van onze spruit. Ik lette extra op groente en fruit, slikte zwangerschaps-vitamines en visoliecapsules en luisterde goed naar mijn lichaam. Alles om mijn broedkastje optimaal te laten functioneren voor “onze Frits”. En zo ging het ook allemaal heel voorspoedig en werd deze zwangerschap de gelukkigste tijd van mijn leven tot op heden.
Toch zijn er momenten dat je ineens bewust wordt van de kwetsbaarheid van dat geluk. Als het ineens niet meer zo vanzelfsprekend is dat alles goed en volgens plan verloopt. Afgelopen maandag constateerde de verloskundige een onregelmatigheid in de hartslag van ons kleintje. Geen reden tot paniek, maar verder onderzoek was gewenst.
Vandaar dat ik daarna direct door mocht fietsen naar het Elisabeth om een hartfilmpje te laten maken. Daar lag ik dan alleen, met doppen op mijn blote, bolle buik. Het geluid van het hartje luid en duidelijk slag voor slag te volgen.
Na 40 minuten kwam een arts op serieuze toon mededelen dat er duidelijk iets afwijkends te horen was. Op basis van het gehoorde was de voorlopige diagnose dat het geleidingssysteem van het hart van ons kind nog niet goed rijp was. Verder onderzoek was gewenst.
Prima, wat u ook zegt ik zal het doen, ik zal er zijn. Alles voor mijn kind! De volgende dag moest ik maar weer langskomen voor nog een filmpje. Liet dit filmpje hetzelfde beeld zien, dan zou ik onder begeleiding van het ziekenhuis komen (i.p.v. mijn eigen verloskundige) en kreeg ik een medische indicatie op in het ziekenhuis te bevallen. De kinderarts zou dan paraat staan, voor het geval dat.
En dan sta je weer buiten. Enigszins van slag werden papa en oma ingelicht. Dapper gaf ik door wat de arts mij had vertelt. Er was geen reden om ons zorgen te maken. Rijping zou vanzelf alsnog op gang komen. Maar verder onderzoek was gewenst.
En toen kwamen de vragen, vanuit hen en uit mijzelf. Alsnog rijpen, maar wanneer dan wel? En hoe kwam het dat het bij ons kind nog niet gebeurd was, terwijl een normaal kinderhartje na 32 weken zwangerschap gerijpt is? Kan ons onrijpe kindje een bevalling aan? Wat kan ik doen, wat had ik moeten doen? En die kinderarts, wat gaat die doen met mijn kleintje?
En toen kwamen er tranen. Heel eventjes. Want dit wist ik wel, ik kon nu niet gaan instorten. Lekkere moeder zou ik zijn als ik het onrijpe babyhartje van mijn bloedeigen kind zou blootstellen aan mijn overspannen stresshormonen. Rust was geboden.
De rest van de dag bracht ik door met oma, die enigszins uit haar doen maar deze kant op was gekomen om mij afleiding te bieden. Op een terras op de Hoge Vuursche, in de zon, tussen de bejaarden, vertelde ik mijn moeder over deze plotselinge nieuwe dimensie aan mijn moederliefde; de moederzorg. Gelijktijdig realiseerde ik me dat mijn moeder op hetzelfde moment precies dezelfde moederzorg ervoer, maar dan ten opzichte van mij.
Samen zaten we kranig onze zorgen in toom te houden door te vertrouwen in de kracht van ons kind.
De volgende dag in alle vroegte togen Gus en ik naar het ziekenhuis voor het 2e hartfilmpje. Deze liet hetzelfde onregelmatige beeld zien, dus wij verzoenden ons met het feit dat het ziekenhuis ons vanaf dat moment goed in de gaten zou houden. Ook de dienstdoende verloskundige herhaalde de boodschap van de vermoedelijke onrijpheid. Maar verder onderzoek was gewenst.
Om eventuele andere aandoeningen uit te sluiten moesten we ’s middags terugkomen, zodat een gespecialiseerde gynaecoloog een uitgebreide echo van ons kind kon maken. Vol goede moed nam ik plaats op het bed en liet ik mijn buik opnieuw onder klodderen met de koude geleidingsgel. Alles werd bekeken en nog eens bekeken. Geen afwijkingen te zien, zoals verwacht. Het geleidingssysteem ging immers meer over de zenuwen die het boeltje moeten aansturen. En die werking is niet te zien middels echografie.
Maar wat veel opvallender was, de arts kon ook niets afwijkends horen. Het ritme van het hart was prima! Om hier zeker van te zijn heeft de arts geruime tijd geluisterd en gekeken, maar met de beste wil van de wereld kon zij geen verstoord hartritme ontdekken.
Vervolgonderzoek was plots niet meer nodig en met een clean bill of health stonden we verbijsterd weer buiten. Alsof er niets gebeurd was. Na anderhalve dag van zorgen, scheen de zon als nooit tevoren.
Vreemd verhaal, vind ik wel. 3 keer wordt iets afwijkends gehoord en ineens is geen wolkje aan de lucht. Maar ik laat het rusten en vertrouw op het oordeel van de arts en de kracht van mijn kind. Wel bel ik mijn verloskundige of ik een keertje extra mag komen tussendoor. Een week wachten op een volgende afspraak voelt ineens te lang.

Om terug te komen op de start van dit verhaal: over ongeveer een week zal ik mijn eerste kind op de wereld zetten. Maar zijn moeder, dat ben ik sinds maandagochtend.

Als men vroeger vroeg wat ik later wilde worden, dan stond 1 ding vast: ik word moeder. Wat voor carrière ik ambieerde heeft door de tijd heen wel wat gevarieerd. Van filmster tot schrijfster tot kunstenares. Maar wat zeker was, ik ging mooie dingen maken.

Nu is het later en heb ik iets heel moois gemaakt. Samen met Gus heb ik een prachtig mooi mannetje op de wereld mogen zetten en daarmee is een droom uitgekomen. En zo mooi als ik hem vind, wil ik alles vastleggen. Ieder detail moet op de foto om te bewaren, om te onthouden.

Nou, zijn wij natuurlijk niet de enigen met een mooi kind. Net als wij zullen vele andere ouders betoverd zijn door hun nageslacht. Maar niet allen leggen zich toe op de fotografie. Voor al die ouders die toch iets van dat moois willen vangen in foto’s ben ik woensdagen en vrijdagen beschikbaar.

Ik ben fotograaf geworden en werk vooral met kinderen. Dé baan voor mij. Kleine mensen zijn prachtig en ik laat me graag, al fotograferend, ook door andermans kind betoveren. De blijdschap van het kind tijdens een shoot wil ik vatten in foto’s. De blijdschap van ouders nadien is mijn grootste beloning.
Op deze site vertel ik in blogs over mijn ervaringen als kinderfotograaf en moeder.

.

Marieke Koudstaal, fotograaf amersfoort