26 december 2009 – Het schrijven van mijn vorige blog heeft mij geen windeieren gelegd. Mijn verhaal over het al dan niet laten huilen van onze zoon wist de harten van menigeen te beroeren. De vele berichten van moeders die zich herkenden in ons verhaal hebben mij dan ook zeer gesteund in deze donkere dagen. De donkere dagen voor kerst wel te verstaan. Letterlijk dus, want zo somber was het nou ook weer niet gesteld hier in Huize Weltevreden. Desalniettemin wil ik toch iedereen bedanken die de moeite heeft genomen mij een hart onder de riem te steken.

In het bijzonder dank ik Stephanie Lampe. Ooit bezocht zij mij met haar twee mooie dochters om foto’s te maken die zij kon gebruiken voor op haar site ikbenmama.nl
en voor haar geschreven boek “Baby in een ritme, naar een regelmaat zonder huilen.” Little did I know, dat zij mij met dit boekje jaren later een grote dienst zou bewijzen. Na het lezen van mijn blog, zond zij mij spontaan haar boek toe.

Waar Ria Blom bij mij totaal tegen de haren streek, gaf Stephanie antwoorden die wel pasten bij mijn beleving van het moederschap. Laten huilen?! Niet dus! Vandaar dat ik alle ouders met moeilijk slapende ukken kan aanraden dit boekje ter hand te nemen.

Dit boekje gaf ons net weer een duwtje in de rug en een dosis vertrouwen om met hernieuwd enthousiasme de regelmaat weer op de letter te volgen. En met resultaat. Al na twee dagen ging het stukken beter met onze Teun! Hij was ontspannen en vrolijk en een genot voor zijn moeder. De zon scheen weer in zijn ogen.

Het voornaamste overigens dat van invloed bleek, was het eerder te bed leggen van de kleine slaapmuts. Onze Teun begon al bij het wisselen van tiet te gapen. Wie enig weet heeft van het kleine grut, weet dat het al plat moet bij de eerste tekenen van vermoeidheid (gapen, in de ogen wrijven, hyperactief wapperen met de ledematen etc.) Maar zo’n snelle gaap kon toch niet zijn van vermoeidheid? Zo snel? Een hele tijd labelde ik dit vroegtijdig gapen als passend bij het wakker worden. Wanneer dit wakker worden dan weer over ging in vermoeidheid was vervolgens moeilijk te bepalen, vond ik.

Na het lezen van dit boek, besloot ik dan toch maar eens de proef op de som te nemen en onze man toch maar linea recta naar bed te brengen bij de eerste gaap. En wat schertste mijn verbazing (maar de uwe vast al niet meer, want u voelt het al aankomen…) Teun sliep in no time. En zonder huilen! Het was de hemel op aarde.

We besloten het nieuwe ritme (ook volgens het boekje) 2 weken strikt te volgen. We hadden een ander kind in huis. Ontspannen, goedlachs en met veel praatjes. En slapen dat hij deed… Het was gewoon saai! Waren we net 5 minuten lekker aan het spelen met het piep-eendje, had meneer er al weer genoeg van. Maar goed, a mom’s gotta do what a mom’s gotta do, dus hop daar ging Teun weer zijn bedje in.

Inmiddels zijn we even op weg en het ritme moet af en toe weer wijken voor de roep van de actualiteit. Het is immers kerst en de grootouders verheugen zich op een weerzien met hun kleinzoon. En van de week was toch de laatste keer dat ik naar het borstvoedingcafé kon. Ingrid is over uit Zweden, daar moeten we toch zo snel mogelijk langs.

En dan blijkt hoe kwetsbaar ons nieuw gevonden evenwicht is. Na iedere afwijking van het ritme is Teun uit zijn doen. Ook vanavond was het een klein drama na een bezoek aan opa. Teun stond er natuurlijk volop in the spotlights en had er bijzonder weinig kunnen slapen. Dit resulteerde in een slapeloos, tomaatrood ventje dat het met stokstijve armpjes en beentjes krijste als een mager speenvarken.

Dit heeft mij het volgende doen besluiten: dit nooit meer! Wij blijven voortaan thuis. Tot zijn 18^e komt Teun de deur niet uit, want dit wil ik als moeder mijn kind niet meer aandoen. Wij zullen ons terugtrekken uit het sociale leven in een kluizenaarsbestaan. U zult slechts nog via mail af en toe een teken van leven vernemen. Het gaat hier immers om het geluk van mijn zoon.

Morgen staat er wederom bezoek op het programma (gelukkig komen ze bij ons) en dat zal zich moeten voegen naar nieuwe regels. Als Teun wakker is dan heerst er rust in huis. Hij gaat niet van hand tot hand en kijken doe je met je ogen. En geef je ogen goed de kost, want hij is er maar kort. Bij de eerste gaap zwaait hij dag dag met zijn handje. Ja, als moeder moet je soms hard zijn en impopulaire maatregelen treffen. Zelfs ten opzichte van oma.

Natuurlijk is dit geen oplossing die we lang kunnen volhouden. Teun zal langzaam aan toch moeten wennen aan de drukte van de wereld. Maar voorlopig is een uitstapje als vandaag voor hem, als een dagje EuroDisney voor ons. En daar wordt hij niet blij van.

23 november 2009 – (Onderstaand verhaal is een ervaring van enkele weken geleden)

Hier een berichtje vanaf de Roze Wolk, alwaar ik al enige tijd permanent verblijf. Want wat is ons mannetje toch lief, mooi, fantastisch, knap, fenomenaal en geweldig… Sinds enige weken weet Teun ons te betoveren met een heerlijke, gulle, tandeloze lach. Trots zien we hoe hij iedere dag weer een beetje groter wordt. Vol verwondering kan ik uren aan zijn wieg staan als hij zo heerlijk rustig ligt te slapen.

Ja, áls hij ligt te slapen. En daar zit hem nou net de crux. De nachten verlopen gelukkig prima. Nee, hij slaapt nog niet door. Maar dat verwachten we ook niet van een kereltje van 6,5 week. De laatste nachten maakt hij zijn mama nog maar 1 keer wakker tijdens de nachtelijke uren. En daarna leg ik hem weer terug in bed en meneer geeft geen kik. Wat een genot is dat… Overdag spelen zich echter hele andere taferelen af in Huize Weltevreden.

De ellende begon zo’n 2,5 week terug toen de boodschap ons bereikte dat het toch geenszins de bedoeling was dat Teun slapend te bed ging. Nee, hij moest er wakker in en dan zelfstandig de slaap vatten. Alleen dan zou ons kind een gezond slaap-, waakritme aanleren. Hij kon immers niet voor de rest van zijn leven van zijn moeders tiet het bed in rollen. Dit vonden pa en moe een plausibel verhaal, dus de daad werd prompt bij het woord gevoegd.

Gezien de titel van dit verhaal voelt u, beste lezer, vast al aan waarin dit resulteerde. Juist, Junior was het niet eens met deze theorie. Overdag was het sindsdien geregeld één groot tranendal. En dan waren het niet alleen Teuns tranen die vloeien. Want als Teun zijn gouden keeltje op zet dan krimpt mijn moederhart ineen.

Papa heeft hier aanzienlijk minder moeite mee. “Het is als volgt, een baby poept, slaapt en huilt. Dus huilen hoort erbij.” Dat ben ik met hem eens, maar in mijn optiek zijn ook huilen en troosten onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Dit verschil in visie leidde tot enig conflict op nummer 93. Aangewakkerd door de hartverscheurende uithalen van onze spruit joegen mama’s hormonen door het zo vermoeide lijf. Haar anders zo goed ontwikkelde gesprekstechnieken lieten haar in de steek en papa kreeg de wind van voren. En na zo’n felle uitval richting Gus volgden wederom tranen, maar nu vanuit schuldgevoel over de onredelijkheid van mijn woede. De gewoonlijk vrij stabiele Marieke Koudstaal ontpopt zich heden ten dage als emotionele jojo…

Wat te doen? Hulptroepen werden ingeschakeld. De experts van het consultatie bureau werden allereerst geraadpleegd. Van hen kregen we een korte, bondige en uiterst onvolledige en onbevredigende folder genaamd “Het slaap- en waakritme van uw baby”. De consultatie-arts schaarde zich volmondig achter Gus met haar advies onze arme schat te laten huilen tot hij zelf in slaap viel.

Ik heb het direct in praktijk gebracht, gesteund door de belofte dat het huilen snel in duur en heftigheid zou afnemen. Gelul! Onze Teun raakte weldra hees van het huilen. Zijn mooie blauwe kijkers werden al snel net zo dik en rood als de mijne. En slapen? Ho maar.

Rond deze tijd bereikten mij enige emails van een aantal Yoga-dames met daarin een lofzang op het boek “Regelmaat en inbakeren”  van Ria Blom. Een hele korte samenvatting: doe alles in een vaste volgorde, op een vaste plaats, baker je kind eventueel in, maar laat het vooral huilen. Alleen als het “jammerende” gehuil overgaat in het “compleet over de toeren” gekrijs dan mocht het kind een aai over de bol ontvangen. Mocht ook dit geen resultaat hebben dan kon het kind als uiterste redmiddel worden opgenomen uit bed, als troost een klein slokje aan de tiet krijgen om vervolgens opnieuw te beginnen door hem terug in bed te leggen.

Nou, opnieuw begon het zeker. Onze Teun huilde met toenemend enthousiasme op volle kracht voort. Rond deze tijd vond ook een soort van babyreünie plaats bij de eerste les babymassage (alle deelnemers waren kindertjes met moeders die ook aan de zwangerschapsyoga hadden deelgenomen) en ook de tipgevers waren ter plaatse. Het gesprek kwam dus al gauw uit bij de prangende vraag: “laten huilen of niet laten huilen?”

Toen ik deze dames onzeker vroeg hoe lang het bij hun kind had geduurd voordat het werkte en hoe lang zij hun kind dan hadden laten huilen, werd ik door andere moeders en de yogajuf vol afschuw aangekeken. “Laat jij je kind huilen???”

Mijn toch al wankele geloof in mevrouw Blom werd prompt met de grond gelijk gemaakt en mijn sluimerende schuldgevoelens laaiden direct in alle hevigheid op. Ik was een slechte moeder en mijn kind leed ongetwijfeld grote emotionele schade door mijn wangedrag dat aan mishandeling grensde. “Maar wat dan?” vroeg ik vertwijfeld. Nou, daar was men het unaniem over eens. Ik moest gewoon mijn gevoel volgen. Ach, natuurlijk! Mijn gevoel volgen! Wat mijn gevoel dan hoorde te zeggen, daarover verschilden de meningen. Daarover verschilde zelfs mijn eigen mening van moment tot moment. Slaapgebrek en hormonen maakten mij een speelbal van mijn gevoelens. Ik deed juist zo mijn best om naar mijn verstand te luisteren, maar dat kon ik vaak niet verstaan doordat mijn kind zo hard huilde.

Er moest een oplossing komen. Een noodgreep. Een interventie. Zodat ik daarna in alle rust kon luisteren naar wat mijn gevoel nou precies zei. En heel stiekem ben ik op zoek gegaan naar het verboden item hier in huis, dat zich op slinkse wijze toch een weg naar binnen had gevonden middels de Blije Doos. De speen. De speen die bij ons de deur niet in zou komen, belandde zo alsnog bij onze zoon in z’n bakkie. Daar lag mijn kind rustig te soppen op zijn speen ín zijn eigen bedje. Nou vraagt dat zuigen op zo’n speen een heel speciale techniek die onze Teun nog niet geheel meester is, waardoor we die er geregeld opnieuw in moeten ploppen. Maar die extra keertjes de trap op is mij het dubbel en dwars waard. Want de rust keerde weer, in onze Teun, in ons huis en in mijn hoofd.

Kon mama eindelijk eens goed luisteren naar haar gevoel. En dat zei dat het goed was…