9 oktober 2009 -
Met dit bericht wil ik u allen op de hoogte brengen van een heuglijk feit. Onze Teun is eindelijk door de medische keuring gekomen. (Teun is geboren met een onregelmatige hartslag van rond de 80, i.p.v. tussen de 120 en 150 (meer hierover in: hartslag.)

Hoewel wij al lang zagen dat het prima ging met kleine man De Man, was het wachten op een sign of approval van de heren doktoren. Vol vertrouwen togen wij donderdag dus richting WKZ.

Ons kleine kereltje liet zich gewillig ontkleden en beplakken met snoeren voor het zoveelste hartfilmpje. Koude klodders gel werden op zijn blote borstje uitgesmeerd om een echoscopische weergave te maken van kamers, boezems, aderen, the works. Er werd geluisterd en gevoeld. Toen begon het grote wachten.

Zoals zo vaak met wachten, dat kan lang duren. Ook andere mensen waren wachtende. Moeders, vaders, kinderen, gezinnen. Ieder met een eigen verhaal en achtergrond. En zoals wij daar zaten met een blakende baby en een rotsvast vertrouwen in een goede afloop, zo zaten daar ook ouders met een heel andere geschiedenis. Moeders met rode, betraande ogen. Vaders met bleke gezichten waarvan de adamsappel het grote verdriet verried dat werd weggeslikt. Kinderen met kale koppies en mondkapjes. Broertjes en zusjes die zachtjes moesten spelen totdat ze eindelijk weer gewoon naar huis mochten.

En met de tijd die verstreek nam de onrust in onze harten toe. Het grenzeloos geloof in de gezondheid van onze Teun begon door deze beelden te wankelen. Het ís niet vanzelfsprekend. Niet ieder verhaal loopt goed af.

Ach, de ontknoping van dít verhaal is al aan de start weggegeven, de uitslag was goed. De eindconclusie is dat het ging om een “onrijpheid van het geleidingssysteem van het hart”. Het mocht even duren, maar die rijping is nu ook bij onze zoon geschied. Teun is rijp en klaar voor de wereld! (En wat zijn we stiekem opgelucht…)

23 september 2009 – Amper 6 dagen oud en dan al zo’n professioneel optreden tijdens je eerste fotoshoot. Onze Teun blijkt een geboren model, dat zich schijnbaar moeiteloos in allerlei posities laat brengen. Zonder sterallures of het typerende diva-gedrag dat modellen eigen lijkt. Maar steeds geduldig en de rust zelve.

Onze Teun sliep en dat was precies wat hij moest doen. Het is niet voor niets dat ouders uren in extase boven de wieg hangen terwijl hun kroost in dromenland vertoefd. Er is niets dat meer vertedering oproept dan een slapende boreling.  De totale ontspanning in het lijfje, de grimasjes op het snoetje, het doet onze harten smelten. Daarnaast is een slapend kind het beste model. Zeker in de eerste weken is een kleintje dan nog letterlijk en figuurlijk te plooien naar behoefte. Vandaar dat wij onze Teunis Cornelis Johannes de Man aan de wereld wilde voorstellen middels een geboortekaartje met foto in slapende toestand.

Ruim voor zijn geboorte was het ontwerp al klaar, in een jongens en een meisjes versie. Het enige dat restte was de foto om het geheel te completeren. Dat dit niet direct na de geboorte zou lukken namen we voor lief. Dat het door omstandigheden ook nog langer kon duren, daar hadden we geen rekening mee gehouden. En omstandigheden waren er. Dus toen Teun en ik uit het ziekenhuis ontslagen werden na 5 dagen, was er toch wel enige haast geboden. Vandaar dat pa en moe de temperatuur op dag 6 in de studio flink opstookten, de lampen installeerden en een “bedje” voor Teun klaar maakten. Dit alleen was al een flinke inspanning voor ondergetekende, gezien de 15cm lange jaap net langs de bikinilijn. En het echte werk moest nog beginnen.

Teun werd erbij gehaald en even lekker afgetankt zodat hij moe en voldaan zijn plaats in kon nemen op de set. Hij werd van zijn kleertjes ontdaan. Want als je al op dag 6 aan een fotoshoot begint, ga dan ook maar meteen voor het echte werk: naakt. En toen was het wachten tot de slaap zijn intrede zou doen. En zoals zo vaak bij wachten, dat kan lang duren. Twee keer maakten pap en mam een valse start, door al aan hem te gaan plukken voor hij echt diep in slaap was. Op die momenten gaf ons top-model zijn grenzen aan (dat is ook een belangrijke kwaliteit waarover je als model dient te beschikken) door even verongelijkt te pruttelen over de onervarenheid en incompetentie van de crew. Maar al doende leert men, zelfs zijn moeder.

Dus toen Meneertje de Man echt goed onderzeil was, kon het echte werk dan eindelijk aanvangen. Ons kleine kereltje moest in positie gebracht. Met uiterste voorzichtigheid werd er aan hem geplukt en gehannest om hem van zijn aller schattigste kant in beeld te brengen. Beentjes en voetjes werden tactisch verschoven om navelstompjes en piemeltjes buiten beeld te houden. Handjes werden verlegd om juist niets van het gezichtje aan het zicht te onttrekken. Handjes werden nog weer iets anders geplaatst, want dat was misschien wel nog aandoenlijker. Handjes werden opnieuw geplaatst omdat het slapende schatje ze in totale ontspanning weer had laten glippen. Het “bedje” kreeg plots een mosterdgeel tintje en moest derhalve verschoond. Waarna het positioneren opnieuw kon aanvangen. Het was nog een heel gedoe om tot zo’n spontaan plaatje te komen…

Nou maakt fotograferen iets in mij los dat naar fanatisme neigt. Tijdsbesef verdwijnt naar de achtergrond. Lichamelijke signalen blijven onopgemerkt. Normaliter resulteert dit in vrij onschuldige situaties, als het missen van een maaltijd of het vergeten van andere dringende taken. Nu echter maakte mijn gedrevenheid en vervoering dat de shoot vrij plotseling beëindigd werd doordat mijn benen het begaven. Ik had nog uren door kunnen gaan op zoek naar nóg mooier en nóg liever, als ik niet ter plaatste tegen de grond dreigde te gaan. Dus met pijn in mijn hart en in mijn buik besloten we dat “de foto” er maar tussen moest zitten. Perfectionisme kan een lastig trekje zijn.

Gelukkig kon ik  op dag 7 (want de rest van dag 6 lag ik op bed) met wat meer afstand naar de foto’s kijken en constateren dat er voldoende werkbaar materiaal bij zat. Daarna was het een fluitje van een cent. Alleen de foto moest bewerkt en in het jongens-ontwerp geplaatst. De datum op de kaart hoefde niet eens aangepast, omdat onze man zich netjes aan de afgesproken datum had gehouden. En zo bracht papa nog die dag het definitieve ontwerp naar de drukker, om op dag 8 de kaartjes in ontvangst te nemen.

De enveloppen waren ook al tevoren geschreven. Dus op dag 9 brachten Teun en ik, tijdens mijn eerste uitstapje naar buiten, zijn geboortekaartjes naar het postkantoortje 300m verderop. Fysiek een hele uitdaging. Maar vol trots liep ik achter de kinderwagen. Trots op mijn zoon, trots op zijn kaartje en trots op mezelf dat ik het ondanks alles toch maar had klaar gespeeld!

15 februari 2009 –
We hebben een zoon!
Hij heet Teunis Cornelis Johannes de Man en hij is zóóóóóóó lief en mooi….

Hij is geboren op de 10e, de uitgerekende datum. Nu al een man van de tijd. We hadden hem desondanks nog niet verwacht. De ochtend voorafgaand aan zijn geboorte immers was er in het ziekenhuis nog een inwendige inspectie geweest om te zien of de bevalling eventueel ingeleid kon worden. Maar dit was niet het geval, want de boel was nog niet “rijp”. (een terugkerend thema in ons leven als jonge ouders)

Toch kreeg ik de 9e om 18.00 mijn eerste wee. We hebben toen samen een DVDtje (the Big Labowski) gekeken, terwijl ik af en toe wat zat te yoga-ademen naar mijn buik. Na de film ben ik gaan douchen en naar bed gegaan om te kijken of er nog iets te slapen viel voor het zou los barsten. Dat is niet gelukt want vanaf dat moment had ik direct weeën om de paar minuten. Ze hielden alleen niet zo lang aan dus heb ik nog een heel tijdje in bed doorgebracht in opperste concentratie. Toen de pijn ook heftiger werd hebben we om 21.00 gebeld naar het ziekenhuis. We mochten meteen komen.

Eenmaal daar werden we direct aangeplugd op de apparatuur en bleek de hartslag van ons kind rond de 85 te zitten. (hoort tussen de 120 en 150) Dit was te laag voor een natuurlijke bevalling en er werd gesproken over een keizersnee. Alsof ons kind dat hoorde ging zijn hartslag prompt omhoog naar 100 á 110. Lekker verder met die yoga-adem dus.

Ik vond het geweldig. Natuurlijk deed het pijn, maar ik wist heel goed wat ik moest doen en was super relaxed. Ook toen ik rugweeën kreeg kon ik dat verdragen door me te concentreren op mijn ademhaling. Ik voelde me sterk.

Helaas schoot het ontsluiten alleen niet zo hard op. En na een x-aantal uur, ik heb geen idee hoe lang want ik was mijn tijdsbesef helemaal kwijt, kreeg ik beenweeën. Dat was even andere koek. Ik verloor mijn grenzeloze vertrouwen in mijn lichaam en heb het uitgeschreeuwd voor mijn gevoel. Mensen die erbij waren hebben dit heel anders beleefd en vonden mij nog steeds rustig, maar dat hoorde ik later pas. Ik had het gevoel dat men allemaal vond dat ik me aanstelde, een heel vervelende gedachte die ik niet los kon laten.

Doordat ik zo gefocussed bleef op mijn adem, maar nu in het extreme, ging ik hyperventileren. Vanaf toen was ik afhankelijk van mijn vriend die me bij de les hield en met me mee ademde (kort en stevig in en dan langzaam in 3 pufjes uit, volgens instructie van de verloskundige), mijn rug masseerde en op me inpraatte dat ik zijn held was (wat ik weer niet geloofde). Maar hij was mijn rots in de branding.

Om de ontsluiting sneller te laten verlopen werden mijn vliezen toen gebroken. Helaas hebben we niet kunnen afwachten of dit het gewenste resultaat zou hebben, omdat de hartslag van ons kind toen terugviel tot 80.
Dit was voor de gyn. het moment om het OK-team uit bed te bellen. Met deze hartslag durfden ze de persfase überhaupt niet aan.

Ik heb de artsen hierover horen praten met mijn vriend, maar op dat moment kon ik me geen zorgen maken om ons kind (daar voelde ik me ook weer schuldig over). Ik werd zo in beslag genomen door de pijn (in mijn benen vooral) dat ik daar geen ruimte meer voor had. Ik vroeg om pijnbestrijding, maar kreeg dit niet omdat dat voor ons kind teveel risico’s met zich mee zou brengen.

Ik was dus alleen maar opgelucht toen de keizersnee opnieuw ter sprake kwam. Vanaf dat moment ging alles heel snel. Om 5.00 reden we naar de OK en om 5.41 werd mijn mannetje met een luide schreeuw uit mijn lichaam getild. Heel even werd hij boven het scherm getild en weg was hij. Mijn vriend ging met hem mee en daar lag ik te trillen en te schudden met mijn armen en hoofd van ontlading en vermoeidheid. Na een eerste keuring door de kinderarts mocht ik hem een kusje geven en even aanraken en toen ging hij aan de hartmonitor op de kinderafdeling.

Ik werd toen alles dicht was naar een zaaltje gebracht waar 2 andere moeders met hun kleintjes aan het frutselen waren. En daar lag ik dan, zonder kind. “nou, ik ben nu dus moeder” zei ik tegen mezelf, maar dit voelde heel onwerkelijk. Pas heel veel later kon ik even met mijn bed naar de kinderafdeling gereden geworden naar onze Teun. Maar de eerste dag heb ik heb eigenlijk maar heel weinig kunnen zien. Ik was enerzijds zielsgelukkig omdat ik het mooiste kind op de wereld had “gebaard”. Aan de andere kant heel verdrietig omdat ik hem miste en omdat ik mijn hoog gespannen verwachtingen van de eerste ontmoeting, het eerste uur, moest loslaten.

Gelukkig mocht hij na 24 uur van de monitor af omdat dit geen nieuwe info toonde. Zijn hartslag bleef laag, maar verder was er geen enkel signaal dat er iets met hem niet goed zou zijn. Dus toen kwam hij de resterende tijd in het ziekenhuis naast mij liggen. Heerlijk!!! Langzaam aan kon ik ook steeds iets meer voor en met hem doen en dit neemt nog steeds iedere dag wat toe.

Wel ben ik af en toe wat emotioneel door hoe het allemaal gelopen is. Soms heb ik het gevoel dat ik gefaald heb. En dan laat ik me door anderen vertellen dat dat niet zo is. Dat moet ik dan echt even horen. Gelukkig hebben we over een week of 6 een afspraak met de gynaecoloog om alles nog eens goed met elkaar door te spreken, hoe het gelopen is, waarom bepaalde keuzes zijn gemaakt.

Met de dag lijkt die bevalling steeds verder weg in het verleden en ik geniet met volle teugen van ons prachtige mannetje. Tijdens de zwangerschap zag ik er tegenop om hem “los te moeten laten” zodra hij mijn buik verliet. Maar nu hij eindelijk ook tastbaar aanwezig is kan ik alleen maar meer van hem genieten. Kusjes geven, aaien, voelen, ruiken, elkaar aankijken… Wat is het leven mooi!

8 september 2009 – Even een update voor al die mensen die meeleven in deze toch best spannende tijd… (jullie zijn allemaal lieverds!)

Helaas bleek de hartslag vandaag wederom nogal onregelmatig bij de verloskundige (die constateerde dit bedoel ik. de hartslag van de verloskundige zelf zal me eerlijk gezegd een worst zijn…). Dus zaten Gus en ik vanmiddag weer in het ziekenhuis. En net als vorige keer leek er op de echo niets aan de hand. Vandaar dat we hebben gevraagd of de gynaecoloog niet toch nog eens een CTG (hartfilmpje) wilde maken. Gelukkig vond deze dat prima, al leek hij het niet echt noodzakelijk te vinden.

Dit CTG liet nog geen 5 minuten later een heel ander, nogal grillig, beeld zien. Waar dit door komt is onduidelijk. Het hartje is in aanleg helemaal tip top ontwikkeld, ons kind is levendig en beweeglijk en heeft nergens rare constructiefoutjes of vochtophopingen. De verwachting is dat dit na de bevalling vanzelf overgaat. Dus lieve lezers, u kunt rustig slapen vannacht, er is geen reden tot zorg!

Wat dit wel betekent is dat we nu een indicatie hebben om in het ziekenhuis te bevallen. De verloskundige gebruikt de hartslag van het kind namelijk als een soort compas waarop ze haar koers bepaald. Als de hartslag van een kindje onregelmatig is dan wordt dit voor haar veel lastiger, dus vandaar dat ze ons overdraag aan de experts met hun state-of-the-art apparatuur (and the machine that says “ping”). Daarnaast zorgen ze er dan voor dat de kinderarts paraat is om onze boreling te inspecteren.

Tot die tijd blijven we ook onder controle van het ziekenhuis, dus morgen mogen we weer komen voor zo’n razend spannende film (CTG). En voor degene die zich nu bekommeren om mijn geestestoestand: ook wat dat betreft kan ik u gerust stellen. Natuurlijk had ik veel liever dat mijn lieve kleine Fritsje zijn hartje lekker helemaal gewoon liet kloppen. Maar ik was niet verbaasd toen het vanmorgen onregelmatig was. Ik vond het vorige week al frappant dat alles ineens koek en ei werd verklaard. Nu is het opnieuw geconstateerd en staat we onder toezicht van de deskundigen. En daar lever ik me vol vertrouwen aan over. En vol vertrouwen zie ik uit naar de bevalling en de eerste ontmoeting met ons fantastische, prachtige, fenomenale miniatuurtje.

2 september 2009

Wie heeft bedacht dat je pas moeder bent vanaf het moment van de geboorte heeft zich vergist. Vanaf het moment dat ik wist dat ik zwanger was, voelde ik me verantwoordelijk voor de ontwikkeling van onze spruit. Ik lette extra op groente en fruit, slikte zwangerschaps-vitamines en visoliecapsules en luisterde goed naar mijn lichaam. Alles om mijn broedkastje optimaal te laten functioneren voor “onze Frits”. En zo ging het ook allemaal heel voorspoedig en werd deze zwangerschap de gelukkigste tijd van mijn leven tot op heden.
Toch zijn er momenten dat je ineens bewust wordt van de kwetsbaarheid van dat geluk. Als het ineens niet meer zo vanzelfsprekend is dat alles goed en volgens plan verloopt. Afgelopen maandag constateerde de verloskundige een onregelmatigheid in de hartslag van ons kleintje. Geen reden tot paniek, maar verder onderzoek was gewenst.
Vandaar dat ik daarna direct door mocht fietsen naar het Elisabeth om een hartfilmpje te laten maken. Daar lag ik dan alleen, met doppen op mijn blote, bolle buik. Het geluid van het hartje luid en duidelijk slag voor slag te volgen.
Na 40 minuten kwam een arts op serieuze toon mededelen dat er duidelijk iets afwijkends te horen was. Op basis van het gehoorde was de voorlopige diagnose dat het geleidingssysteem van het hart van ons kind nog niet goed rijp was. Verder onderzoek was gewenst.
Prima, wat u ook zegt ik zal het doen, ik zal er zijn. Alles voor mijn kind! De volgende dag moest ik maar weer langskomen voor nog een filmpje. Liet dit filmpje hetzelfde beeld zien, dan zou ik onder begeleiding van het ziekenhuis komen (i.p.v. mijn eigen verloskundige) en kreeg ik een medische indicatie op in het ziekenhuis te bevallen. De kinderarts zou dan paraat staan, voor het geval dat.
En dan sta je weer buiten. Enigszins van slag werden papa en oma ingelicht. Dapper gaf ik door wat de arts mij had vertelt. Er was geen reden om ons zorgen te maken. Rijping zou vanzelf alsnog op gang komen. Maar verder onderzoek was gewenst.
En toen kwamen de vragen, vanuit hen en uit mijzelf. Alsnog rijpen, maar wanneer dan wel? En hoe kwam het dat het bij ons kind nog niet gebeurd was, terwijl een normaal kinderhartje na 32 weken zwangerschap gerijpt is? Kan ons onrijpe kindje een bevalling aan? Wat kan ik doen, wat had ik moeten doen? En die kinderarts, wat gaat die doen met mijn kleintje?
En toen kwamen er tranen. Heel eventjes. Want dit wist ik wel, ik kon nu niet gaan instorten. Lekkere moeder zou ik zijn als ik het onrijpe babyhartje van mijn bloedeigen kind zou blootstellen aan mijn overspannen stresshormonen. Rust was geboden.
De rest van de dag bracht ik door met oma, die enigszins uit haar doen maar deze kant op was gekomen om mij afleiding te bieden. Op een terras op de Hoge Vuursche, in de zon, tussen de bejaarden, vertelde ik mijn moeder over deze plotselinge nieuwe dimensie aan mijn moederliefde; de moederzorg. Gelijktijdig realiseerde ik me dat mijn moeder op hetzelfde moment precies dezelfde moederzorg ervoer, maar dan ten opzichte van mij.
Samen zaten we kranig onze zorgen in toom te houden door te vertrouwen in de kracht van ons kind.
De volgende dag in alle vroegte togen Gus en ik naar het ziekenhuis voor het 2e hartfilmpje. Deze liet hetzelfde onregelmatige beeld zien, dus wij verzoenden ons met het feit dat het ziekenhuis ons vanaf dat moment goed in de gaten zou houden. Ook de dienstdoende verloskundige herhaalde de boodschap van de vermoedelijke onrijpheid. Maar verder onderzoek was gewenst.
Om eventuele andere aandoeningen uit te sluiten moesten we ’s middags terugkomen, zodat een gespecialiseerde gynaecoloog een uitgebreide echo van ons kind kon maken. Vol goede moed nam ik plaats op het bed en liet ik mijn buik opnieuw onder klodderen met de koude geleidingsgel. Alles werd bekeken en nog eens bekeken. Geen afwijkingen te zien, zoals verwacht. Het geleidingssysteem ging immers meer over de zenuwen die het boeltje moeten aansturen. En die werking is niet te zien middels echografie.
Maar wat veel opvallender was, de arts kon ook niets afwijkends horen. Het ritme van het hart was prima! Om hier zeker van te zijn heeft de arts geruime tijd geluisterd en gekeken, maar met de beste wil van de wereld kon zij geen verstoord hartritme ontdekken.
Vervolgonderzoek was plots niet meer nodig en met een clean bill of health stonden we verbijsterd weer buiten. Alsof er niets gebeurd was. Na anderhalve dag van zorgen, scheen de zon als nooit tevoren.
Vreemd verhaal, vind ik wel. 3 keer wordt iets afwijkends gehoord en ineens is geen wolkje aan de lucht. Maar ik laat het rusten en vertrouw op het oordeel van de arts en de kracht van mijn kind. Wel bel ik mijn verloskundige of ik een keertje extra mag komen tussendoor. Een week wachten op een volgende afspraak voelt ineens te lang.

Om terug te komen op de start van dit verhaal: over ongeveer een week zal ik mijn eerste kind op de wereld zetten. Maar zijn moeder, dat ben ik sinds maandagochtend.