18 juni 2010 – Oh guttegutteguttegut… Ik ben een vleesgeworden cliché…

Even ter illustratie:

Voor Teun: Marieke is een ‘jonge’ meid. Ze sport. Heeft een spetterend (seks)leven. Gaat los op hippe feesten. Ziet er goed uit (al zegt ze het zelf): make-upje, trendy klofje aan het strakke lijf, weelderige blonde lokken. Echt zo’n type van “Je bent jong en je wilt wat”.

(toegegeven: met het verstrijken der tijd heb ik wellicht de neiging mijn herinneringen wat te idealiseren…)

Na Teun: Mama is moe en hangt liever lui op de bank dan op de pijnbank in de sportschool. Mama weet nauwelijks nog wat een seksleven is. En wanneer mama dan voor het eerst eens oppas heeft ingeschakeld voor een bescheiden feestje in de Amersfoortse binnenstad, dan vraagt ze om 22.00 bijna huilend aan papa of ze nu eindelijk naar huis mag. Daarnaast valt haar kledingstijl niet langer te typeren als modieus, maar eerder als praktisch en makkelijk wasbaar. Make-up is op z’n best een snel vleugje mascara. En de hormonen hebben haar lange manen flink parten gespeeld. Als dan ook zoonlief het met z’n kleine klauwtjes op haar haren voorzien heeft, dan snap je wat een zielig plaatje dit alles oplevert. En als klap op de vuurpeil noemt ze zichzelf “mama”!

Natuurlijk had ik me tevoren stellig voorgenomen dat ik nooit zo’n moeke zou worden. Toen bovenstaande tot me doordrong kwam dit dan ook hard aan. Dit kon niet de bedoeling zijn! Hier moest ferm ingegrepen worden. Het werd hoog tijd dat mama zich weer even als Marieke ging gedragen. Om te beginnen zou ik weer wat werk van mijn uiterlijk gaan maken. En wat deed ik daarom???

Zonder het me te realiseren heb ik ook het laatste ontbrekende cliché aan het lijstje toegevoegd. Ik ging naar de kapper! Mijn wilde haren zijn nu ook letterlijk verleden tijd. Maar ach, het is wel praktisch…

Tags: cliché, kapper, moeder