13 mei 2010 – Het idee van een blog is dat je geregeld een berichtje plaatst.
Hoewel ik tijdens mijn zwangerschap en de eerste tijd daarna driftig van me af heb zitten pennen, blijven de berichten de laatste tijd uit.
Heb ik dan niets meer te melden? Ik moet toegeven dat ik inderdaad geregeld bemerk dat ik weinig spannends of interessants meer te melden heb op feestjes en partijen. Olieramp? Aardbeving? Verkiezingen? (Is het kabinet gevallen dan?) Het gaat allemaal een beetje langs me heen. Maar dit kan niet de oorzaak zijn van mijn verzaken. Eerdere berichten hadden evenmin betrekking op het wereldnieuws.

Gebeurt er dan niets meer in mijn leventje? Hoewel sommigen mijn leven momenteel als uitermate saai zouden bestempelen, staat mijn leven in mijn optiek bol van wereldnieuws. Nieuwe tanden, nieuwe klanken (“daaidaaidaai”, “jaajjaajjaaj”, “ppppp rrrrrrrr”), nieuwe vaardigheden (rollen, tijgeren, zitten etc.), nieuw voedingspatroon (Teun eet boterhammen!)
Teveel om op te noemen en allemaal waarzinnig interessant. Voor mij, welteverstaan. Ik merk dat de ogen van mijn gesprekspartners doorgaans verveeld afdwalen.
Maar gelukkig weet ik me hier in gezelschap van een categorie gelijkgestemden, veelal moeders. Vooral met moeders van jonge kinderen kan ik uren volkletsen. Ervaringen uitwisselen, opscheppen, vragen en twijfels bespreken. Heerlijk! Nu mijn wereldje zo klein in geworden, is het verbazingwekkend hoe snel mijn netwerk in korte tijd is gegroeid… Yoga-mama’s, borstvoedingscafé-mama’s, babymassage-mamma’s, buurmama’s, klant-mama’s…
Geen enkele reden dus om niet meer te bloggen. En toch…
Hoewel er zo weinig gebeurt hier in Huize Weltevreden, zitten mijn dagen propvol! Twee dagen fotograferen. Het uitwerken van opdrachten en bestellingen gaat tussen de hapjes en papjes door op de overige dagen. Ook de huishoudelijke taken (en degenen die mij beter kennen, weten dat dit altijd al een aandachtspuntje was) probeer ik er tussendoor te fietsen. Ik krijg mijn lief maar moeilijk uitgelegd waarom ik aan het eind van de dag maar zo weinig concrete acties heb kunnen verrichten.
Op zijn vraag waarom ik mijn tijd niet wat efficiënter kan indelen, moet ik steeds het antwoord schuldig blijven. De tijd glipt me door de vingers. En natuurlijk, ik zou veel tijd kunnen winnen door wat doelmatiger te werk te gaan. Maar zie dat maar eens vol te houden als je zoon op de achtergrond weer een nieuw geluidje aan het oefenen is. Hij is als een magneet…
Dit alles zat ik vanmorgen wat te overpeinzen (tijdens het soppen van de plees, want dat is wel zo efficiënt). En toen viel er ineens een kwartje. Dit valt niet uit te leggen aan een niet-mama. Ik begreep dit tot een maand of 8 geleden evenmin. Voor Teun dwaalden mijn ogen eveneens verveeld af, wanneer een moeder vertelde over haar kleine-wereldnieuws. Voor Teun had ik heel optimistisch nog voor ogen dat de schoonmaakster wel kon komen te vervallen als ik nog maar(?) twee dagen zou werken. Hoe naïef…
En met dit besef begreep ik dat het geen zin heeft dit uit te leggen of me te verdedigen. Mijn wereld is klein. Klein maar fijn. En mijn leven is druk, want ook spelen met en genieten van onze kleine vent behoort tot mijn kerntaken.
En die realisatie vond ik wel een blogje waard. Jullie zijn immers de enigen die me wel zullen begrijpen…