23 september 2009 – Amper 6 dagen oud en dan al zo’n professioneel optreden tijdens je eerste fotoshoot. Onze Teun blijkt een geboren model, dat zich schijnbaar moeiteloos in allerlei posities laat brengen. Zonder sterallures of het typerende diva-gedrag dat modellen eigen lijkt. Maar steeds geduldig en de rust zelve.

Onze Teun sliep en dat was precies wat hij moest doen. Het is niet voor niets dat ouders uren in extase boven de wieg hangen terwijl hun kroost in dromenland vertoefd. Er is niets dat meer vertedering oproept dan een slapende boreling.  De totale ontspanning in het lijfje, de grimasjes op het snoetje, het doet onze harten smelten. Daarnaast is een slapend kind het beste model. Zeker in de eerste weken is een kleintje dan nog letterlijk en figuurlijk te plooien naar behoefte. Vandaar dat wij onze Teunis Cornelis Johannes de Man aan de wereld wilde voorstellen middels een geboortekaartje met foto in slapende toestand.

Ruim voor zijn geboorte was het ontwerp al klaar, in een jongens en een meisjes versie. Het enige dat restte was de foto om het geheel te completeren. Dat dit niet direct na de geboorte zou lukken namen we voor lief. Dat het door omstandigheden ook nog langer kon duren, daar hadden we geen rekening mee gehouden. En omstandigheden waren er. Dus toen Teun en ik uit het ziekenhuis ontslagen werden na 5 dagen, was er toch wel enige haast geboden. Vandaar dat pa en moe de temperatuur op dag 6 in de studio flink opstookten, de lampen installeerden en een “bedje” voor Teun klaar maakten. Dit alleen was al een flinke inspanning voor ondergetekende, gezien de 15cm lange jaap net langs de bikinilijn. En het echte werk moest nog beginnen.

Teun werd erbij gehaald en even lekker afgetankt zodat hij moe en voldaan zijn plaats in kon nemen op de set. Hij werd van zijn kleertjes ontdaan. Want als je al op dag 6 aan een fotoshoot begint, ga dan ook maar meteen voor het echte werk: naakt. En toen was het wachten tot de slaap zijn intrede zou doen. En zoals zo vaak bij wachten, dat kan lang duren. Twee keer maakten pap en mam een valse start, door al aan hem te gaan plukken voor hij echt diep in slaap was. Op die momenten gaf ons top-model zijn grenzen aan (dat is ook een belangrijke kwaliteit waarover je als model dient te beschikken) door even verongelijkt te pruttelen over de onervarenheid en incompetentie van de crew. Maar al doende leert men, zelfs zijn moeder.

Dus toen Meneertje de Man echt goed onderzeil was, kon het echte werk dan eindelijk aanvangen. Ons kleine kereltje moest in positie gebracht. Met uiterste voorzichtigheid werd er aan hem geplukt en gehannest om hem van zijn aller schattigste kant in beeld te brengen. Beentjes en voetjes werden tactisch verschoven om navelstompjes en piemeltjes buiten beeld te houden. Handjes werden verlegd om juist niets van het gezichtje aan het zicht te onttrekken. Handjes werden nog weer iets anders geplaatst, want dat was misschien wel nog aandoenlijker. Handjes werden opnieuw geplaatst omdat het slapende schatje ze in totale ontspanning weer had laten glippen. Het “bedje” kreeg plots een mosterdgeel tintje en moest derhalve verschoond. Waarna het positioneren opnieuw kon aanvangen. Het was nog een heel gedoe om tot zo’n spontaan plaatje te komen…

Nou maakt fotograferen iets in mij los dat naar fanatisme neigt. Tijdsbesef verdwijnt naar de achtergrond. Lichamelijke signalen blijven onopgemerkt. Normaliter resulteert dit in vrij onschuldige situaties, als het missen van een maaltijd of het vergeten van andere dringende taken. Nu echter maakte mijn gedrevenheid en vervoering dat de shoot vrij plotseling beëindigd werd doordat mijn benen het begaven. Ik had nog uren door kunnen gaan op zoek naar nóg mooier en nóg liever, als ik niet ter plaatste tegen de grond dreigde te gaan. Dus met pijn in mijn hart en in mijn buik besloten we dat “de foto” er maar tussen moest zitten. Perfectionisme kan een lastig trekje zijn.

Gelukkig kon ik  op dag 7 (want de rest van dag 6 lag ik op bed) met wat meer afstand naar de foto’s kijken en constateren dat er voldoende werkbaar materiaal bij zat. Daarna was het een fluitje van een cent. Alleen de foto moest bewerkt en in het jongens-ontwerp geplaatst. De datum op de kaart hoefde niet eens aangepast, omdat onze man zich netjes aan de afgesproken datum had gehouden. En zo bracht papa nog die dag het definitieve ontwerp naar de drukker, om op dag 8 de kaartjes in ontvangst te nemen.

De enveloppen waren ook al tevoren geschreven. Dus op dag 9 brachten Teun en ik, tijdens mijn eerste uitstapje naar buiten, zijn geboortekaartjes naar het postkantoortje 300m verderop. Fysiek een hele uitdaging. Maar vol trots liep ik achter de kinderwagen. Trots op mijn zoon, trots op zijn kaartje en trots op mezelf dat ik het ondanks alles toch maar had klaar gespeeld!

Tags: fotograaf, pasgeboren, shoot, studio