2 september 2009

Wie heeft bedacht dat je pas moeder bent vanaf het moment van de geboorte heeft zich vergist. Vanaf het moment dat ik wist dat ik zwanger was, voelde ik me verantwoordelijk voor de ontwikkeling van onze spruit. Ik lette extra op groente en fruit, slikte zwangerschaps-vitamines en visoliecapsules en luisterde goed naar mijn lichaam. Alles om mijn broedkastje optimaal te laten functioneren voor “onze Frits”. En zo ging het ook allemaal heel voorspoedig en werd deze zwangerschap de gelukkigste tijd van mijn leven tot op heden.
Toch zijn er momenten dat je ineens bewust wordt van de kwetsbaarheid van dat geluk. Als het ineens niet meer zo vanzelfsprekend is dat alles goed en volgens plan verloopt. Afgelopen maandag constateerde de verloskundige een onregelmatigheid in de hartslag van ons kleintje. Geen reden tot paniek, maar verder onderzoek was gewenst.
Vandaar dat ik daarna direct door mocht fietsen naar het Elisabeth om een hartfilmpje te laten maken. Daar lag ik dan alleen, met doppen op mijn blote, bolle buik. Het geluid van het hartje luid en duidelijk slag voor slag te volgen.
Na 40 minuten kwam een arts op serieuze toon mededelen dat er duidelijk iets afwijkends te horen was. Op basis van het gehoorde was de voorlopige diagnose dat het geleidingssysteem van het hart van ons kind nog niet goed rijp was. Verder onderzoek was gewenst.
Prima, wat u ook zegt ik zal het doen, ik zal er zijn. Alles voor mijn kind! De volgende dag moest ik maar weer langskomen voor nog een filmpje. Liet dit filmpje hetzelfde beeld zien, dan zou ik onder begeleiding van het ziekenhuis komen (i.p.v. mijn eigen verloskundige) en kreeg ik een medische indicatie op in het ziekenhuis te bevallen. De kinderarts zou dan paraat staan, voor het geval dat.
En dan sta je weer buiten. Enigszins van slag werden papa en oma ingelicht. Dapper gaf ik door wat de arts mij had vertelt. Er was geen reden om ons zorgen te maken. Rijping zou vanzelf alsnog op gang komen. Maar verder onderzoek was gewenst.
En toen kwamen de vragen, vanuit hen en uit mijzelf. Alsnog rijpen, maar wanneer dan wel? En hoe kwam het dat het bij ons kind nog niet gebeurd was, terwijl een normaal kinderhartje na 32 weken zwangerschap gerijpt is? Kan ons onrijpe kindje een bevalling aan? Wat kan ik doen, wat had ik moeten doen? En die kinderarts, wat gaat die doen met mijn kleintje?
En toen kwamen er tranen. Heel eventjes. Want dit wist ik wel, ik kon nu niet gaan instorten. Lekkere moeder zou ik zijn als ik het onrijpe babyhartje van mijn bloedeigen kind zou blootstellen aan mijn overspannen stresshormonen. Rust was geboden.
De rest van de dag bracht ik door met oma, die enigszins uit haar doen maar deze kant op was gekomen om mij afleiding te bieden. Op een terras op de Hoge Vuursche, in de zon, tussen de bejaarden, vertelde ik mijn moeder over deze plotselinge nieuwe dimensie aan mijn moederliefde; de moederzorg. Gelijktijdig realiseerde ik me dat mijn moeder op hetzelfde moment precies dezelfde moederzorg ervoer, maar dan ten opzichte van mij.
Samen zaten we kranig onze zorgen in toom te houden door te vertrouwen in de kracht van ons kind.
De volgende dag in alle vroegte togen Gus en ik naar het ziekenhuis voor het 2e hartfilmpje. Deze liet hetzelfde onregelmatige beeld zien, dus wij verzoenden ons met het feit dat het ziekenhuis ons vanaf dat moment goed in de gaten zou houden. Ook de dienstdoende verloskundige herhaalde de boodschap van de vermoedelijke onrijpheid. Maar verder onderzoek was gewenst.
Om eventuele andere aandoeningen uit te sluiten moesten we ’s middags terugkomen, zodat een gespecialiseerde gynaecoloog een uitgebreide echo van ons kind kon maken. Vol goede moed nam ik plaats op het bed en liet ik mijn buik opnieuw onder klodderen met de koude geleidingsgel. Alles werd bekeken en nog eens bekeken. Geen afwijkingen te zien, zoals verwacht. Het geleidingssysteem ging immers meer over de zenuwen die het boeltje moeten aansturen. En die werking is niet te zien middels echografie.
Maar wat veel opvallender was, de arts kon ook niets afwijkends horen. Het ritme van het hart was prima! Om hier zeker van te zijn heeft de arts geruime tijd geluisterd en gekeken, maar met de beste wil van de wereld kon zij geen verstoord hartritme ontdekken.
Vervolgonderzoek was plots niet meer nodig en met een clean bill of health stonden we verbijsterd weer buiten. Alsof er niets gebeurd was. Na anderhalve dag van zorgen, scheen de zon als nooit tevoren.
Vreemd verhaal, vind ik wel. 3 keer wordt iets afwijkends gehoord en ineens is geen wolkje aan de lucht. Maar ik laat het rusten en vertrouw op het oordeel van de arts en de kracht van mijn kind. Wel bel ik mijn verloskundige of ik een keertje extra mag komen tussendoor. Een week wachten op een volgende afspraak voelt ineens te lang.

Om terug te komen op de start van dit verhaal: over ongeveer een week zal ik mijn eerste kind op de wereld zetten. Maar zijn moeder, dat ben ik sinds maandagochtend.