13 mei 2010 – Het idee van een blog is dat je geregeld een berichtje plaatst.
Hoewel ik tijdens mijn zwangerschap en de eerste tijd daarna driftig van me af heb zitten pennen, blijven de berichten de laatste tijd uit.
Heb ik dan niets meer te melden? Ik moet toegeven dat ik inderdaad geregeld bemerk dat ik weinig spannends of interessants meer te melden heb op feestjes en partijen. Olieramp? Aardbeving? Verkiezingen? (Is het kabinet gevallen dan?) Het gaat allemaal een beetje langs me heen. Maar dit kan niet de oorzaak zijn van mijn verzaken. Eerdere berichten hadden evenmin betrekking op het wereldnieuws.

Gebeurt er dan niets meer in mijn leventje? Hoewel sommigen mijn leven momenteel als uitermate saai zouden bestempelen, staat mijn leven in mijn optiek bol van wereldnieuws. Nieuwe tanden, nieuwe klanken (“daaidaaidaai”, “jaajjaajjaaj”, “ppppp rrrrrrrr”), nieuwe vaardigheden (rollen, tijgeren, zitten etc.), nieuw voedingspatroon (Teun eet boterhammen!)
Teveel om op te noemen en allemaal waarzinnig interessant. Voor mij, welteverstaan. Ik merk dat de ogen van mijn gesprekspartners doorgaans verveeld afdwalen.
Maar gelukkig weet ik me hier in gezelschap van een categorie gelijkgestemden, veelal moeders. Vooral met moeders van jonge kinderen kan ik uren volkletsen. Ervaringen uitwisselen, opscheppen, vragen en twijfels bespreken. Heerlijk! Nu mijn wereldje zo klein in geworden, is het verbazingwekkend hoe snel mijn netwerk in korte tijd is gegroeid… Yoga-mama’s, borstvoedingscafé-mama’s, babymassage-mamma’s, buurmama’s, klant-mama’s…
Geen enkele reden dus om niet meer te bloggen. En toch…
Hoewel er zo weinig gebeurt hier in Huize Weltevreden, zitten mijn dagen propvol! Twee dagen fotograferen. Het uitwerken van opdrachten en bestellingen gaat tussen de hapjes en papjes door op de overige dagen. Ook de huishoudelijke taken (en degenen die mij beter kennen, weten dat dit altijd al een aandachtspuntje was) probeer ik er tussendoor te fietsen. Ik krijg mijn lief maar moeilijk uitgelegd waarom ik aan het eind van de dag maar zo weinig concrete acties heb kunnen verrichten.
Op zijn vraag waarom ik mijn tijd niet wat efficiënter kan indelen, moet ik steeds het antwoord schuldig blijven. De tijd glipt me door de vingers. En natuurlijk, ik zou veel tijd kunnen winnen door wat doelmatiger te werk te gaan. Maar zie dat maar eens vol te houden als je zoon op de achtergrond weer een nieuw geluidje aan het oefenen is. Hij is als een magneet…
Dit alles zat ik vanmorgen wat te overpeinzen (tijdens het soppen van de plees, want dat is wel zo efficiënt). En toen viel er ineens een kwartje. Dit valt niet uit te leggen aan een niet-mama. Ik begreep dit tot een maand of 8 geleden evenmin. Voor Teun dwaalden mijn ogen eveneens verveeld af, wanneer een moeder vertelde over haar kleine-wereldnieuws. Voor Teun had ik heel optimistisch nog voor ogen dat de schoonmaakster wel kon komen te vervallen als ik nog maar(?) twee dagen zou werken. Hoe naïef…
En met dit besef begreep ik dat het geen zin heeft dit uit te leggen of me te verdedigen. Mijn wereld is klein. Klein maar fijn. En mijn leven is druk, want ook spelen met en genieten van onze kleine vent behoort tot mijn kerntaken.
En die realisatie vond ik wel een blogje waard. Jullie zijn immers de enigen die me wel zullen begrijpen…

28 februari 2010 – Er zijn van die momenten dat je even heel blij bent met jezelf. Vandaag was er voor mij zo eentje. Enige tijd terug blogte ik nog over kleine Daantje die zich, slechts enkele dagen oud, door mij liet portretteren en over de moeite die dat toentertijd kostte. Vandaag kan ik u berichten dat Mevrouw Koudstaal haar lering heeft getrokken uit die sessie, waardoor de kleine Julia later prachtige platen heeft in haar babyalbum.

Om te beginnen had ik het energieverslindende elektrische kacheltje (met enige pijn in mijn milieubewuste hart) al ruim tevoren laten loeien zodat de papa van Julia al snel genoodzaakt was zich van enige bovenkleding te ontdoen.

Daarnaast had ik me voorgenomen dit keer écht mijn geduld te bewaren tot ons modelletje echt goed in slaap was. Nou, aan dat voornemen heb ik me gehouden… Met als gevolg dat we bijna anderhalf uur verder waren voor het fotograferen dan toch echt begon.

Maar toen ging het ook goed! Gewillig liet Julia zich van houding naar houding brengen. Zolang de bewegingen maar vloeiend en heel beheerst werden uitgevoerd vertrok er geen spier in haar kleine gezichtje. Tussentijds hebben we haar soms even de tijd moeten gunnen om weer wat dieper weg te zakken, maar zelfs in de meest onwaarschijnlijke houdingen wist het dametje onder zeil te blijven. En juist dat maakt het fotograferen van pasgeborenen zo fantastisch. Want vraag zo’n baby een half jaar later nog maar eens om in slaap te vallen met de voet tegen de kin.

Aanstaande vrijdag komt er wederom een miniatuurtje langs. Mama Yvette, die pasgeleden nog hier was met een prachtige dikke buik, komt nu haar zoon Sacha tonen. Ik kijk er nu al naar uit. En ik hoop alleen maar dat de papa’s en mama’s net zo trots zijn op de foto’s als ik…

9 januari 2010 – Zo, mijn eerste werkweek zit erop. Of beter, mijn eerste anderhalve werkdag.

Voorafgaand aan afgelopen 6 januari werd ik nachtelijk geteisterd door de meest dramatische en symbolische angstdromen over geamputeerde ledematen en enge beesten in een boze wereld. Ik wilde niet, ik wilde niet, ik wilde niet! Begrijp me niet verkeerd, ik wilde wél werken. Sterker nog; door een enkele losse opdracht in de afgelopen weken had ik de smaak weer goed te pakken. Daarnaast is het een genot mijn nieuwe speledingetjes (camera en pracht-lens) in praktijk te nemen. Ik wilde heel graag weer fotograferen!

Wat mij echter deed sidderen van angst was het naderende, weliswaar tijdelijke, afscheid dat ik daartoe moest nemen van mijn Teun. Mijn kleine mannetje en ik zouden voor het eerst in zijn korte leventje van elkaar gescheiden worden. Dat simpele feit deed mijn cortisol zo stijgen dat het de endorfines in mijn lichaam kon overrulen. En dat wil wat zeggen. Lange tijd heb ik de gedachte aan dit afscheid van me af kunnen schuiven. Kop in het zand, ik ben een struisvogel… Maar met het wisselen van jaar was er geen ontkomen meer aan. Er ging geen dag voorbij dat ik niet liep te grienen.

Nou maak ik door de bank genomen van mijn hart geen moordkuil, dus ook deze zorgen deelde ik met eenieder die het horen wilde of die simpelweg informeerde hoe het ging. De reacties kwamen vooral van doorgewinterde moeders en een enkele vader en ze liepen uiteen van begripvol tot laconiek. Maar de strekking was in de regel als volgt: “Even doorbijten. Het went.” Sterker nog, ik zou het gaan waarderen om even tijd voor mezelf te hebben, om te doen wat ik leuk vind.

Nou, daar kon ik me niets bij voorstellen. Ik vind Teun leuk! Ik wil leuke dingen met hém doen! Ik heb nog even getracht het plan te pitchen Teun gewoon thuis te houden. Met Teun in de draagzak of box erbij kon mama ook best foto’s maken, vond ik. Daar dacht papa helaas iets anders over. Hij kent me te goed…

Inmiddels is 6 januari, de verwachte doomsday, gekomen en verstreken. Teun is bij de oppasmadam, Jessica, geweest. Het ging er goed. Hij sliep er bedroevend weinig, maar leek er zich wel prettig te voelen. Ook met zijn moeder is het goed gegaan. Op het moment dat de eerste klant, met drie fantastische ventjes (zie foto), over de drempel was, was ik weer in mijn element. Ik heb ervan genoten.

Maar zodra zij hun biezen pakten, deed ik hetzelfde om mij zo snel mogelijk te herenigen met mijn verloren zoon. Op een drafje legde ik de wandeling van drie kwartier af. Ik was er na vijfendertig minuten. Met eigen ogen kon ik aanschouwen dat mijn kereltje nog in goede gezondheid verkeerde en ontspannen op zijn duimpje lag te zuigen in de box. Ik voelde ook de spanning van mij afvallen. De eerste dag (ruim drie uur) zat erop en we leefden nog. Allebei.

Moraal van het verhaal? Ach, weldra zal ook ik een jonge moeder bemoedigend toespreken dat het moeilijk is, maar dat het went. Want net als met zoveel clichés, is deze zo waar als een koe. Toch blijft er steeds een stukje twijfel: doe ik hier wel goed aan?  Als het zo verkeerd voelt voor zoveel moeders, is het dan misschien niet ook verkeerd? Nog zo’n cliché immers luidt: een moedergevoel is altijd juist.

Geen populaire gedachte. Ik verwacht dat alle werkende moeders mij hierin luid zullen tegenspreken. Als we zouden toegeven dat het misschien inderdaad niet zo ideaal is allemaal, dan kunnen we onszelf en ons moeder-geweten niet meer sussen.

20 november 2009 – Met de fotografie van pasgeborenen bevind ik me toch redelijk op onbekend terrein. Kinderen  die al uit de kreukels zijn hebben al in grote getallen  voor mijn lens hun snoetjes laten portretteren. Maar het hele prille spul vraagt toch een heel speciale aanpak. Vandaar dat Daantje een uitnodiging kreeg om samen met haar ouders een bezoek aan de studio te brengen. Al doende leert men immers.

Tevoren had ik enkele composities bedacht en de set op orde gebracht. De kleine meid zou plaats nemen in een mandje en op een ouderwetse babyweegschaal. Leuk idee. Maar liep dat even anders dan verwacht…

Natuurlijk had ik ruim op tijd de verwarming in de studio aangezet. Maar tegen de verwachting in wilde het maar niet echt warm worden. Pas ’s avonds realiseerde ik me dat de temperatuur pas hoog zou oplopen als de verwarming in de woonkamer dicht gedraaid wordt. Gemiste kans, want nu lag het meisje kou te lijden in haar blote niksie..

Ach zo koud was het ook weer niet, maar het streven was een temperatuur waarbij het meiske zich zo lekker warm en behaaglijk zou voelen dat ze de oogjes zou sluiten voor een bezoek aan dromenland. Want zoals ik eerder al schreef; een slapende baby is het beste model.

En slapen, dat deed Daantje dus niet. Met grote ogen keek ze de onbekende wereld in. Plaatsing in de grote mand leidde tot een bibberend lipje en een zacht, zielig gepruttel. Ik ken de uitwerking daarvan op kersverse ouders, dus dit deed de gemoedsrust van pa en moe geen goed. De mand was dus van de baan. Al is er 1 foto daarvan die wel geslaagd is.

Over op plan B: de weegschaal. Op de weegschaal kon het grietje lekker op een dekentje op haar buikje te slapen worden gelegd, zodat in totale ontspanning een prachtig plaatje kon worden geschoten. Tenminste dat had ik gedacht. Slapen deed het mooie meisje ook nu niet. Ze maakte van de gelegenheid gebruikt haar gymnastiekoefeningen te doen, gooide haar benen hoog in de lucht en trok haar hoofdje eveneens omhoog. Een grappig gezicht, maar het leidde niet tot het rustige schattige plaatje dat ik verwacht had.

Ondertussen werd het gemoed van de ouders danig op de proef gesteld. Daantje was veel langer dan anders wakker en werd hierdoor aldoende steeds minder vrolijk.

Wat nu te doen? Stoppen met experimenteren en terugvallen op wat altijd werkt. Pap en mam namen hun kleine meisje op de arm en keken naar hun grootste schat. En meer dan dat heb je als fotograaf eigenlijk niet nodig. Want wat is er mooier dan de liefde en tederheid die spreekt in het gezicht van ouders die kijken naar hun kind?

En zo kwam alles toch nog goed. Daantje en haar ouders hebben mooie foto’s. En ik heb een waardevolle les geleerd: omhoog die temperatuur!

11 november 2009 –

Onlangs schreef ik over Teuns eerste ervaringen voor de camera. Nu heeft zijn modellencarrière een vlucht genomen. Slecht  2 maanden oud en zijn eerste commerciële opdracht heeft reeds plaatsgehad.

Spinningvriendin Nynke  benaderde hem via zijn agent (ondergetekende) met de vraag of hij bereid was plaats te nemen tussen 200 Sofietjes voor plaatsing op haar site en als geschenk aan de gemeente Amersfoort. Natuurlijk toonde  Teun zich zeer bereidwillig voor Nynke, die de Sofietjes heeft ontworpen voor de jubilerende stad.

Teuns eerste salaris bestond uit 2 Sofietjes. Nou kreeg ieder kind dat dit jaar in Amersfoort geboren werd er zo eentje, maar wie kan er zeggen “Ik heb er lekker 3…”?

23 september 2009 – Amper 6 dagen oud en dan al zo’n professioneel optreden tijdens je eerste fotoshoot. Onze Teun blijkt een geboren model, dat zich schijnbaar moeiteloos in allerlei posities laat brengen. Zonder sterallures of het typerende diva-gedrag dat modellen eigen lijkt. Maar steeds geduldig en de rust zelve.

Onze Teun sliep en dat was precies wat hij moest doen. Het is niet voor niets dat ouders uren in extase boven de wieg hangen terwijl hun kroost in dromenland vertoefd. Er is niets dat meer vertedering oproept dan een slapende boreling.  De totale ontspanning in het lijfje, de grimasjes op het snoetje, het doet onze harten smelten. Daarnaast is een slapend kind het beste model. Zeker in de eerste weken is een kleintje dan nog letterlijk en figuurlijk te plooien naar behoefte. Vandaar dat wij onze Teunis Cornelis Johannes de Man aan de wereld wilde voorstellen middels een geboortekaartje met foto in slapende toestand.

Ruim voor zijn geboorte was het ontwerp al klaar, in een jongens en een meisjes versie. Het enige dat restte was de foto om het geheel te completeren. Dat dit niet direct na de geboorte zou lukken namen we voor lief. Dat het door omstandigheden ook nog langer kon duren, daar hadden we geen rekening mee gehouden. En omstandigheden waren er. Dus toen Teun en ik uit het ziekenhuis ontslagen werden na 5 dagen, was er toch wel enige haast geboden. Vandaar dat pa en moe de temperatuur op dag 6 in de studio flink opstookten, de lampen installeerden en een “bedje” voor Teun klaar maakten. Dit alleen was al een flinke inspanning voor ondergetekende, gezien de 15cm lange jaap net langs de bikinilijn. En het echte werk moest nog beginnen.

Teun werd erbij gehaald en even lekker afgetankt zodat hij moe en voldaan zijn plaats in kon nemen op de set. Hij werd van zijn kleertjes ontdaan. Want als je al op dag 6 aan een fotoshoot begint, ga dan ook maar meteen voor het echte werk: naakt. En toen was het wachten tot de slaap zijn intrede zou doen. En zoals zo vaak bij wachten, dat kan lang duren. Twee keer maakten pap en mam een valse start, door al aan hem te gaan plukken voor hij echt diep in slaap was. Op die momenten gaf ons top-model zijn grenzen aan (dat is ook een belangrijke kwaliteit waarover je als model dient te beschikken) door even verongelijkt te pruttelen over de onervarenheid en incompetentie van de crew. Maar al doende leert men, zelfs zijn moeder.

Dus toen Meneertje de Man echt goed onderzeil was, kon het echte werk dan eindelijk aanvangen. Ons kleine kereltje moest in positie gebracht. Met uiterste voorzichtigheid werd er aan hem geplukt en gehannest om hem van zijn aller schattigste kant in beeld te brengen. Beentjes en voetjes werden tactisch verschoven om navelstompjes en piemeltjes buiten beeld te houden. Handjes werden verlegd om juist niets van het gezichtje aan het zicht te onttrekken. Handjes werden nog weer iets anders geplaatst, want dat was misschien wel nog aandoenlijker. Handjes werden opnieuw geplaatst omdat het slapende schatje ze in totale ontspanning weer had laten glippen. Het “bedje” kreeg plots een mosterdgeel tintje en moest derhalve verschoond. Waarna het positioneren opnieuw kon aanvangen. Het was nog een heel gedoe om tot zo’n spontaan plaatje te komen…

Nou maakt fotograferen iets in mij los dat naar fanatisme neigt. Tijdsbesef verdwijnt naar de achtergrond. Lichamelijke signalen blijven onopgemerkt. Normaliter resulteert dit in vrij onschuldige situaties, als het missen van een maaltijd of het vergeten van andere dringende taken. Nu echter maakte mijn gedrevenheid en vervoering dat de shoot vrij plotseling beëindigd werd doordat mijn benen het begaven. Ik had nog uren door kunnen gaan op zoek naar nóg mooier en nóg liever, als ik niet ter plaatste tegen de grond dreigde te gaan. Dus met pijn in mijn hart en in mijn buik besloten we dat “de foto” er maar tussen moest zitten. Perfectionisme kan een lastig trekje zijn.

Gelukkig kon ik  op dag 7 (want de rest van dag 6 lag ik op bed) met wat meer afstand naar de foto’s kijken en constateren dat er voldoende werkbaar materiaal bij zat. Daarna was het een fluitje van een cent. Alleen de foto moest bewerkt en in het jongens-ontwerp geplaatst. De datum op de kaart hoefde niet eens aangepast, omdat onze man zich netjes aan de afgesproken datum had gehouden. En zo bracht papa nog die dag het definitieve ontwerp naar de drukker, om op dag 8 de kaartjes in ontvangst te nemen.

De enveloppen waren ook al tevoren geschreven. Dus op dag 9 brachten Teun en ik, tijdens mijn eerste uitstapje naar buiten, zijn geboortekaartjes naar het postkantoortje 300m verderop. Fysiek een hele uitdaging. Maar vol trots liep ik achter de kinderwagen. Trots op mijn zoon, trots op zijn kaartje en trots op mezelf dat ik het ondanks alles toch maar had klaar gespeeld!