20 november 2009 – Met de fotografie van pasgeborenen bevind ik me toch redelijk op onbekend terrein. Kinderen  die al uit de kreukels zijn hebben al in grote getallen  voor mijn lens hun snoetjes laten portretteren. Maar het hele prille spul vraagt toch een heel speciale aanpak. Vandaar dat Daantje een uitnodiging kreeg om samen met haar ouders een bezoek aan de studio te brengen. Al doende leert men immers.

Tevoren had ik enkele composities bedacht en de set op orde gebracht. De kleine meid zou plaats nemen in een mandje en op een ouderwetse babyweegschaal. Leuk idee. Maar liep dat even anders dan verwacht…

Natuurlijk had ik ruim op tijd de verwarming in de studio aangezet. Maar tegen de verwachting in wilde het maar niet echt warm worden. Pas ’s avonds realiseerde ik me dat de temperatuur pas hoog zou oplopen als de verwarming in de woonkamer dicht gedraaid wordt. Gemiste kans, want nu lag het meisje kou te lijden in haar blote niksie..

Ach zo koud was het ook weer niet, maar het streven was een temperatuur waarbij het meiske zich zo lekker warm en behaaglijk zou voelen dat ze de oogjes zou sluiten voor een bezoek aan dromenland. Want zoals ik eerder al schreef; een slapende baby is het beste model.

En slapen, dat deed Daantje dus niet. Met grote ogen keek ze de onbekende wereld in. Plaatsing in de grote mand leidde tot een bibberend lipje en een zacht, zielig gepruttel. Ik ken de uitwerking daarvan op kersverse ouders, dus dit deed de gemoedsrust van pa en moe geen goed. De mand was dus van de baan. Al is er 1 foto daarvan die wel geslaagd is.

Over op plan B: de weegschaal. Op de weegschaal kon het grietje lekker op een dekentje op haar buikje te slapen worden gelegd, zodat in totale ontspanning een prachtig plaatje kon worden geschoten. Tenminste dat had ik gedacht. Slapen deed het mooie meisje ook nu niet. Ze maakte van de gelegenheid gebruikt haar gymnastiekoefeningen te doen, gooide haar benen hoog in de lucht en trok haar hoofdje eveneens omhoog. Een grappig gezicht, maar het leidde niet tot het rustige schattige plaatje dat ik verwacht had.

Ondertussen werd het gemoed van de ouders danig op de proef gesteld. Daantje was veel langer dan anders wakker en werd hierdoor aldoende steeds minder vrolijk.

Wat nu te doen? Stoppen met experimenteren en terugvallen op wat altijd werkt. Pap en mam namen hun kleine meisje op de arm en keken naar hun grootste schat. En meer dan dat heb je als fotograaf eigenlijk niet nodig. Want wat is er mooier dan de liefde en tederheid die spreekt in het gezicht van ouders die kijken naar hun kind?

En zo kwam alles toch nog goed. Daantje en haar ouders hebben mooie foto’s. En ik heb een waardevolle les geleerd: omhoog die temperatuur!

Tags: baby, fotograaf, pasgeboren, studio