9 februari 2010 – Het leven van een werkende moeder gaat niet altijd over rozen (tenzij je in een rozenkwekerij werkt natuurlijk). Al heb je de leukste baan van de wereld, zoals ik, een hele werkdag zonder je spruitje is lang en dat kolven is toch best een hoop gedoe. Ik maak het mezelf daarin ook niet makkelijk. Ik ben er op gebrand Teun tenminste 6 maanden uitsluitend van mijn eigen witte motor te voorzien, vanwege de vele allergieën aan mijn kant van zijn stamboom. Iedere hint, van manlief of ieder ander, over bijvoeden voor die tijd stuit op zwaar verzet. En het liefste ging ik nog maanden door daarna, maar hele andere argumenten noden me toch tot enige begrenzing.
Niet verder vertellen hoor, maar Teun bij de oppas begint gelukkig wel wat te wennen. Ik hoor onderwijl iedere meer ervaren moeder verzuchten “Dat had ik toch gezegd…” En natuurlijk, ze hebben gelijk. Maar ik voel toch ernstig de behoefte er steeds bij te vermelden dat ik het nog steeds héél moeilijk vind. Het geeft me namelijk een naar gevoel toe te geven dat Teun en ik best even gescheiden van elkaar kunnen gedijen. Alsof ik dan een slechte moeder ben…
Sinds Teun startte bij Jessica, de oppas, werd hij helaas wel ’s nachts vaker wakker. Dat zou vast minder worden naarmate hij daar meer gewend raakte, was onze verwachting. Het tegendeel bleek het geval. Teun sliep de afgelopen anderhalve week nog maar nauwelijks twee uur aan een stuk in de nachtelijke uren. Het enige wat hij dan wilde was aan de tiet. Moe als ik was door slaapgebrek koos ik steeds voor “de makkelijke weg” en plugde ik Teun ineens weer meerdere malen per nacht aan.
Op zoek naar de oorzaak, of beter nog de oplossing, liep ik al onze stappen na. Wat deed ik in vredesnaam verkeerd? Gaf ik te snel toe? Kreeg Teun teveel prikkels? Kwam het doordat ik Teun zoveel bij me draag overdag? Had ik hem dan toch verwend door hem steeds in de draagdoek te laten pitten? Gefrustreerd zocht ik naar een verklaring, want er moest iets veranderen. En gauw, want ik herkende mezelf niet meer in de spiegel.
Afgelopen vrijdag was een drukke werkdag. Ik had twee kindershoots gepland staan. Ze verliepen prima. ’s Morgens kwam er een klein prinsesje, dat alles vrolijk over haar heen liet komen. ’s Middags kwamen er twee watervlugge broertjes die alle kanten op leken te gaan. Mooie snoetjes met prachtige wimpers, maar zie ze maar eens vast te leggen als ze zo volop in beweging zijn. Natuurlijk kwam dit uiteindelijk prima voor elkaar.
Maar hierna was ik leeg. Mijn energie was helemaal op. Maar behalve dat, bleken ook mijn melkmeisjes leeg! Het kolven bleef zonder noemenswaardig resultaat. Bijna liet ik me hierdoor frustreren, maar aangezien dat een averechts effect heeft besloot ik hieraan niet toe te geven.
Gelukkig duurde het niet lang voor ik met mijn kleine man herenigd werd. Papa bracht verslag uit van hoe Teuns dag was verlopen. “Nou moet je niet boos worden, hoor…” begon hij voorzichtig “maar Jessica gaf aan dat ze dacht dat Teun misschien niet genoeg te eten krijgt.” Dat was de druppel (helaas geen melkdruppel, maar zo’n zoute, een traan). De stress sloeg in alle hevigheid toe! Gespannen zat ik met de kleine man op schoot, me schuldig te voelen over de spanning die ik vast weer zou overbrengen op de kleine man op mijn schoot. De vicieuze cirkel was rond.
Het kereltje zat ondertussen als een uitgehongerde wilde te kluiven op mijn hand. Tot ik plotseling wat voelde raspen langs mijn duim. Tot mijn grote verbazing troffen we daar een doorkomend tandje aan! En daarmee vielen er plots wat puzzelstukjes op de plaats. De slapeloze nachten, het vele willen drinken, het jammeren overdag, het krijsen ’s nachts… Hoera! Het lag niet aan moeders… (Hoewel ik dit als goede moeder natuurlijk veel eerder had moeten zien. Ik had het alleen nog niet zo vroeg verwacht.)
Mijn door vermoeidheid en stress geteisterde lichaam had natuurlijk hiermee zijn werking nog niet direct hervonden. Maar nu de tand eenmaal door was lagen er weer betere tijden in het verschiet. Die avond kreeg Teun een flesje uit de vriezer. Lekker voldaan en verlost van de pijn begon Teun tevreden aan de nacht. Zijn moeder ging gelijk met hem in haar nestje en het herstel kon beginnen.
Nu, na 2 betere nachten, voel ik me als herboren. Ik huppel jubelend door het huis en mijn melkfabriekjes hebben hun werk naar behoren hervat. We kunnen er weer tegenaan! Vol vetrouwen. Teuns tand is door, hij slaapt weer (langer) door en ik kan weer door!
Kleine rectificatie achteraf…
Iets te vroeg gejuicht: tand 2 zit er eveneens aan te komen. Dus na 2 nachten enigszins bijslapen, moeten we toch nog even “doorbijten”. Nu hebben we echter een heel arsenaal aan huis, tuin en keukenmiddeltjes ingezet om de pijn wat te verlichten.
