9 oktober 2009 -
Met dit bericht wil ik u allen op de hoogte brengen van een heuglijk feit. Onze Teun is eindelijk door de medische keuring gekomen. (Teun is geboren met een onregelmatige hartslag van rond de 80, i.p.v. tussen de 120 en 150 (meer hierover in: hartslag.)

Hoewel wij al lang zagen dat het prima ging met kleine man De Man, was het wachten op een sign of approval van de heren doktoren. Vol vertrouwen togen wij donderdag dus richting WKZ.

Ons kleine kereltje liet zich gewillig ontkleden en beplakken met snoeren voor het zoveelste hartfilmpje. Koude klodders gel werden op zijn blote borstje uitgesmeerd om een echoscopische weergave te maken van kamers, boezems, aderen, the works. Er werd geluisterd en gevoeld. Toen begon het grote wachten.

Zoals zo vaak met wachten, dat kan lang duren. Ook andere mensen waren wachtende. Moeders, vaders, kinderen, gezinnen. Ieder met een eigen verhaal en achtergrond. En zoals wij daar zaten met een blakende baby en een rotsvast vertrouwen in een goede afloop, zo zaten daar ook ouders met een heel andere geschiedenis. Moeders met rode, betraande ogen. Vaders met bleke gezichten waarvan de adamsappel het grote verdriet verried dat werd weggeslikt. Kinderen met kale koppies en mondkapjes. Broertjes en zusjes die zachtjes moesten spelen totdat ze eindelijk weer gewoon naar huis mochten.

En met de tijd die verstreek nam de onrust in onze harten toe. Het grenzeloos geloof in de gezondheid van onze Teun begon door deze beelden te wankelen. Het ís niet vanzelfsprekend. Niet ieder verhaal loopt goed af.

Ach, de ontknoping van dít verhaal is al aan de start weggegeven, de uitslag was goed. De eindconclusie is dat het ging om een “onrijpheid van het geleidingssysteem van het hart”. Het mocht even duren, maar die rijping is nu ook bij onze zoon geschied. Teun is rijp en klaar voor de wereld! (En wat zijn we stiekem opgelucht…)